ခ်စ္သူသိေစခ်င္....

လြမ္းလိုက္တာ....
တမ္းတကာ အခါခါျမည္တမ္းေသာ္လည္း
အလွမ္းကြာ ေရေျမျခားတာေၾကာင္႕
ခ်စ္ရသူ သက္ေရႊထားကို
လြမ္းစိတ္ေတြပို။
ႏွင္းေတြေတာင္အရည္ေပ်ာ္ေပါ႔....
ေမွ်ာ္ေတာ္ေမာင္ ဒီလူမွာျဖင္႔
ရင္ထဲမွာ အပူမီးေတြႏွင္႔
အသည္းညွာ ဗ်ာေဗြေမာရတယ္
အိုကြယ္....ရူးရခ်ည္႔ရဲ႔။
ေရးသားသူ = စေန

ဆုံႏိုင္ခြင့္မဲ႕ဘဝ

ေဝးလြင့္ျခင္းဆိုမွာေတာ့
ဆုံးႏိုင္ဖို႕ ေဝးျပီေပါ့ခ်စ္သူေရ...........
ေတြ႔ဆုံခြင္မဲ႕တဲ႕
တို႕ႏွစ္ေယာက္ျပန္နီးႏိုင္အုံးမလား ...
အခ်စ္ေၾကာင့္ရင္ထဲပူေလာင္
ငါ့......
ႏွလုံးသားထဲ
မင္းတစ္ေယာက္ပါခ်စ္.......
ဆယ္ကမၻာေဝးပါေစ
အေသအခ်ာခ်စ္ပါတယ္
မင္းတစ္ေယာက္ကို........
ဦးေႏွာက္နဲ႕စဥ္းစား
အသိတရားနဲ႕ဆုံးျဖတ္ခဲ႔တဲ႕
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕လမ္းေတြ
ဒီဘဝမနီးႏိုင္ေတာ့ဘူး ........

“ေတာၿမိဳင္ေျခလမ္း”

သာယာငယ္ ဆန္းေတာ့၊
ေတာင္တန္းကညဳိညဳိ၊
စိမ့္စမ္းကစိုသည္၊
သုတ္ေလခ်ဳိ သြင္သြင္ျဖဴးပါတဲ့၊
ၾကည္ႏူးဖြယ့္သည္ၿမိဳင္ယံမွာ၊
ေက်းငွက္သံ က်ံက်ံေၾကြးေတာ့တယ္ေလး။ ။

ပင္သေျပ၀ယ္၊
လင္းေႁမြရစ္ပတ္၊
ဆီးၿခံဳစပ္မွာေတာ့၊
ပတတ္ကႏွစ္ေကာင္၊
ရႈိ ့ေတာင္ယာဟိုတ၀ိုက္
ယုန္ပိုက္ကိုေထာင္ၾကရဲ့၊
ပေညာင္ညိဳ ့ရိပ္သာ၊
ပေလြညင္းလို ့
သီခ်င္းငယ္ညာ၊
ဘာသာအလိုက္၊
ႏြားေက်ာင္းသူငယ္၊
ေပ်ာ္ေရးၾကြယ္၊
တုတ္ငယ္ရုိက္လ

“ပုဂံေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ” (တင္မိုး)

ပုဂံေက်ာင္းက
ေရႊေဒါင္းေတာင္က်ဳိး၊ ကေလာင္ရိုးျဖင့္
ထိုးလိုက္ပါတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံ။
...

ေနရီခ်ဳပ္မိုး၊ ေခါင္းေလာင္းထိုးလည္း
ညိဳးညိဳးမညံ၊ တိုးတိုးသံ။

ပုဂံအတိတ္၊ ပုဂံရိပ္ကို
ကားလိပ္တင္မ၊ ပဲြခင္းျပသို ့။
ၾကြပါၾကည့္ပါ၊ ဆင္ျခင္ပါဟု
ျပလာေသးဟန္၊ ေရွးပုဂံ။

တိုးတိုးျမည္ဟန္၊ ေခါင္းေလာင္းသံကား
ပုဂံနိမိတ္၊ ပုဂံစိတ္ဟု
စိတ္ေနျမင့္ျမတ္၊ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မား
စိတ္ထားျမင့္မို၊ စိတ္လိုျမင့္မာန္
စည္ႀကီးသံ။

ပုဂံတရား၊ ပုဂံသားတို ့
တရားကိုခ်စ္၊ ဓားကိုခ်စ္ခဲ့
အသစ္တည္ေထာင္၊ ႏိုင္ငံေအာင္ဖို ့
ရြက္ေဆာင္ခဲ့ၾက အားႏွင့္မာန္။

ပုဂံေက်ာင္း၏
ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္၊ ေစတီရိပ္က
တိုးတိတ္ညင္သာ၊ ထိုးခတ္လာေသာ
ကဗ်ာၿငိမ့္ေညာင္း၊ ဤေခါင္းေလာင္းေၾကာင့္
ေကာင္းမွုေတြႏိုး၊ ေကာင္းမ်ဳိးေတြေ၀
ေကာင္းေစစိတ္သန္၊ အဓိဌာန္။

ဆြံ ့သူၾကား၍
ၾကားသူလမ္းျမင္၊ ျမင္သူေရွ ့တိုး
အားလံုးႏိုးဖို ့
ထိုးလိုက္ပါတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံ။

တင္မိုး

ဘဝခရီး

ေကာင္းကင္ကက်ယ္ျပန္႕

မိုးတိမ္ေတြ႕ေရႊ႕ေနရင္

ခရီးဘယ္မွာအဆုံးသတ္မလဲ။

သံသရာဘဝတစ္ေကြ႕

အတၱ၊မာန ေတြခဝါခ်ခ်ိန္

ငါ့ အသက္ကအိုစာေနျပီ။

အေရာင္မိွန္ေနျပီလား

ငါ့အတြက္ ..........

ဗုဒြဧ။္အရိပ္ေအာက္မွာ

က်င္လည္သူမို႕

အို နာ ေသ

ဘဝခရီးရွည္အတြက္

တန္းစီေနတဲ႕ဝဋ္နာ ကံနာေတြ

အလွည့္မေရာက္ခင္

ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႕ေနရာ

ငါရွာေဖြရအုံးမယ္။

မရင့္က်က္ေသး တဲ့ ပင့္သက္ တစ္စံု

ေ၀း .. ခဲ့ၾကျပီ ... မ

ဇာတ္လမ္း အစ လယ္ အဆံုး ေပါ့ျပက္ျပက္ ျပက္လံုး ေတြနဲ႔ ပဲ ...

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ၀းခဲ့ ၾကျပီ .....။

ပူေဆြးတယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေ၀းေ၀းက ေနတစ္စင္း ပဲ ...

ရံဖန္ရံခါ ေသာက ေတြ ေဆးေၾကာဖို႔ အတြက္ ....

ကၽြန္ေတာ့္ အေတြး ထဲ ခဏေတာ့ ... မ ... စီးေမွ်ာ ခြင့္ ရွိပါတယ္ ... မရယ္ ....။



ေမ့လို႔ မွ မရတာ ...

နံရံ ကို မီွထိုင္ .. ေ၀ဒနာ ပတ္ပ်ိဳး တစ္ပိုဒ္ကို ..

နံပါတ္ၾကိဳး ပ်က္ေနတဲ့ ဂစ္တာ အေဟာင္းထဲ သိပ္ထည့္ ...

ရုပ္တစ္၀က္ နာမ္တစ္၀က္ မကြဲ တဲ့ ေသြးစုစု ခႏၶာ နဲ႔ ...

ျပက္လုလု တိမ္ ေတြ လိုက္ဆက္ ရတာ လဲ ...

ၾကာေတာ့ လက္ထိုးပ်ိဳ႔ အန္ ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ အသက္ရႈ ၾကပ္တယ္ ... မ ... ။



'' တို႔ ေ၀းေ၀းေနၾကရင္ ေကာင္းမယ္ ေကာင္ေလးရယ္ ''

ဂုဏ္သေရရွိ အတၱေတြ ထဲ ယႏၱယား ဆန္ဆန္ နွလံုးသားနဲ႔ ...

ဘ၀မွန္ လမ္းမွန္ ရင္ခဲြ ရမယ့္ ..

ေဟာဒီ ပကာသန လြန္ဆဲြ ပဲြ မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရံႈးတယ္ မမ ..

.................ကၽြန္ေတာ္ ရံႈးတယ္ .....။



'' သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ေကာင္ေလး ရယ္ ''

ဆႏၵ တစ္ခု ထဲ နဲ႔ ေျပာရရင္ ဒါလဲ ကမၻာဦး မွာ ရူးေနေအာင္ ျပဳစားလိုက္တာပဲေလ.. ..။

ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ...

အခ်စ္ဆိုတာ နကၡတ္န႔ဲ ယွဥ္ေမြးလိုက္တဲ့ အဆိပ္ခြက္ လိုပါပဲ ..

နႈတ္ဆက္စကား မေျပာခင္ အခ်ိန္ထိ အစိမ္းသက္သက္ မ်ိဳခ် ခဲ့တာပါ .. မ ...

...... .... အစိမ္းသက္သက္ မ်ိဳခ် ခဲ့တာပါ . ...



ေ၀း .. ခဲ့ ျပီးျပီပဲ

အိပ္မက္ေတြ လဲ ခါးက်ိဳး သြားပါျပီ ... မ

ရိုးသားမႈ တစ္ခုက ထဲ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေကာင္ေလး ....

ကၽြန္ေတာ့္ နွလံုးသား ေနာင္ေရးအတြက္ ...

မရင့္က်က္ေသး တဲ့ ပင့္သက္ေတြနဲ႔ ပဲ

နင့္ ေနေအာင္ လြမ္းမယ္ ...

အထံုးဆက္ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳး တစ္စံုနဲ႔ပဲ ...

ကၽြန္ေတာ္ ... ရိုးသားစြာ လြမ္းေတာ့ မယ္ .... မ .. ရယ္ ..

.....................ရိုးသားစြာ ပဲ လြမ္းေတာ့ မယ္ဗ်ာ ... ။





                                              ( လြင့္ရာေ၀) ( 3.3.2010) တြင္ ေရးသားခဲ့ပါသည္...

“အညာေျမအလြမ္းေျပ”

ထေနာင္း မန္းက်ည္း၊ ထန္းလက္ထီးႏွင့္
ကုကၠဴပင္သာ၊ ခ်ဳိးလင္းျပာတို႔
တကူကူသံ၊ ဆူဆူညံၿပီး
ဖိုထီးအမ၊ ဇင္ေယာ္လွသည္
ဥၾသသံသာ ေ႐ႊအညာ။

ဘယ္သူဘယ္ၿမိဳ႕၊ ဘယ္သုိ႔သူလြမ္း
ဘယ္လိုမွန္းကာ၊ လြမ္းမိပါလိမ့္
တသိမ့္သိမ့္ႏွင့္၊ ေမးရၿခိမ့္နည္း
ေျဖမၿပီးေအာင္၊ စကားေဖာင္ဖြဲ႕
သြဲ႕သြဲ႕ညွင္းညွင္း၊ အညာေလသင္း။

ၿမိဳ႕ေ႐ႊသလႅာ၊ အညာမွာကား
ႏွစ္လတိုစြာ၊ ေနရပါလည္း
ေအာက္ျပည္႐ြာသူ၊ ငါ့တလူသည္
ဘယ္သူ႔မေမ့၊ ဘယ္ဓေလ့ေၾကာင့္
လြမ္းရလိမ့္နည္း၊ လြမ္းမင္းသမီး။

လြမ္းမင္းသမီး ဆိုက္မွ

ကိုယ္ကိုကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ႕ကဗ်ာ

ခုနစ္လပိုင္း တစ္ရက္
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ တစ္ရက္မွာ
အေမ့ရင္ထဲက ဆင္းသက္
( ကၽြန္ေတာ္ဟာ....)
ကမၻာေျမကို မိတ္ဆက္တယ္။

အူ၀ဲ......အူ၀ဲနဲ႕
လူထဲေရာက္ၿပီး ပညာသင္
အေမ့ရင္၊ အေဖ့ရင္ ေႏြးေႏြးမွာ
ေအးေဆးသက္သာ ျဖတ္သန္း
ေလာကလမ္းဆိုတာကို ေလွ်ာက္တယ္။

ရိုးသားတဲ့မိဘႏွစ္ပါးက ေမြးတဲ့ကၽြန္ေတာ္
ေမာက္မာဖို႕ မသိေပမယ့္
ေထာက္ညွာဖို႕ေတာ့ ၾကည့္တတ္ခဲ့
ပကတိ အျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားနဲ႕
အမုန္းမ်ားကို အေ၀းမွာ ထားရင္း
ရိုင္းပင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား
ခရီးသြားရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ဖူးတယ္။

တစ္ခ်ိန္ေပါ့.......
ေမ့ေလ်ာ့လို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ႏွစ္
အလွည့္အေျပာင္းေတြနဲ႕ အသစ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္
ျပကၡဒိန္ထဲမွာ ၾကမၼာမွိန္ခဲ့ရတဲ့အခါ
ေလာကထဲက လူေတြကို သိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ဒုကၡဆိုတာ အေတြ႕အႀကံဳအသစ္ေပါ့
စိတ္ဓာတ္ေတြ ညစ္ႏြမ္းမသြားေအာင္ျပင္ဆင္
ေလာကရင္ခြင္ထဲတိုး
လုပ္အားကို ဘယ္ႏွစ္ဆမွန္းမသိေအာင္ ပ်ဳိးခဲ့
ဒီလိုနဲ႕....
ဘ၀ရဲ႕ တစ္ဆစ္ခ်ဳိး အ၀င္မွာ
တင့္တယ္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ သင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ႏွလံုးသားက ႏိုးၾကား
ဗီဇက ရိုးသား
၀ါသနာလည္း ထိုးကစားတဲ့အခါ
ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ကဗ်ာေတြဖတ္
ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြ ငတ္မြတ္ေတာင့္တ
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျဖတ္သန္း
(ၿပီးမွ....)
ေလာကလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။

ကဗ်ာေရး စာေရး
ခံစားခ်က္ေတြ ေမြးဖို႕ျဖစ္လာရင္
ရံဖန္ရံခါ သီခ်င္းေတြလည္းေရး
(ဒါေပမဲ့.....)
ေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ
အဲဒီလိုလည္း ျဖစ္မလာခဲ့
ကိုငွက္နဲ႕ ေမြးေန႕သာတူၿပီး
သူ႕လိုလည္း တစ္ခါမွ်မျဖစ္
သီခ်င္းေတြကလည္း သူ႕ဘာသာေန
ကဗ်ာေတြ စာေတြကလည္း သူ႕ဘာသာေန
( ဒီလိုနဲ႕....)
အဲဒါေတြက သူ႕ဘာသာေနေပမယ့္
ကိုယ့္ဘာသာေနမရေတာ့ ဆက္သာေရး
ေလာကထဲက လူေတြကို ေပးဆပ္မယ္လို႕ ခပ္ႀကီးႀကီးေတြးခဲ့ရင္း
ႏွလံုးသားနဲ႕ ေရးခဲ့တာေတြကလည္း တင္းၾကမ္းေပါ့။

အလုပ္၊ ေငြ၊ မိဘ၊ ညီအစ္ကို
အပိုအလုိမရွိ ခ်ိန္သားကိုက္ ရထားတဲ့ဘ၀မွာ
လက္တြဲေဖာ္ကို ရွာေတြ႕
ေမတၱာနဲ႕ေမြ႕တဲ့အခါ
ကဗ်ာေတြ ရင္မွာသစ္
အခ်စ္ေတြ ျဖန္႕က်ဲ
ေလာကထဲ ရဲရဲေလွ်ာက္
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ကို ထူခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့....
ေရျခား၊ ေျမျခား၊ အားလံုးျခားမွာေန
ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါလား သံုးသပ္
ဘယ္လိုမွ ရပ္တန္႕လို႕မရ
ဇရာနဲ႕ သခၤါရကလည္း
ခဏခဏ ပညာျပလာၿပီ။

' ငါသည္မုခ် ေသရမည္ ' ဆိုတဲ့
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး စကား
အသည္းၾကား ဦးေႏွာက္ၾကား ဘယ္ေတာ့မွမေမ့
( ဒါေပမဲ့...)
' အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ အားထုတ္ပါမည္ ' ဆိုတဲ့
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးစကားကိုက်ေတာ့
အရူးသိုင္းနင္း ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထား
လူေတြၾကားမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႕
လူပီသစြာ လမ္းသလားတယ္။

ဆံပင္ ျဖဴလာၿပီ
ေသြးတိုးလာၿပီ
ဇာတိစေတာ့ ဇရာျပၿပီ
မရဏကိုလည္း ႀကိဳမသိႏိုင္ၿပီ
အဲဒီလို ေတြးတာေတာင္ မဆင္ျခင္ႏို္င္ခဲ့
တစ္ရက္ တစ္ရက္နဲ႕ ျပင္ဆင္မႈမရွိ
အမွားေတြကလည္း ျပည့္ေနေသး
ရင့္က်က္ျခင္းေတြကလည္း ေ၀့-ေ၀-ေ၀း ေနတုန္း
( ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ) ဆင္ျခင္တုံတရား နည္းနည္းနဲ႕ပဲ
ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေတြ႕-ေတြ-ေတြး ေနတုန္းပါ။

ဇနီးသည္နဲ႕ ခိုင္မာတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခု တည္ေဆာက္
အမိအဘကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေက်းဇူးဆပ္
ညီအစ္ကိုတစ္ေတြအတြက္ မွ်ေ၀ရပ္ခဲ့
ၿပီးရင္ေတာ့ အနာဂတ္မွာ
အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာအတြက္ သိတတ္တဲ့ ေယာက်ာ္းျမတ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့
( ဒီလိုနဲ႕....)
ေသဖို႕တစ္ရက္နီး
ေမြးေန႕ဆိုတဲ့ သတိေပးေခါင္းေလာင္းသံႀကီးၾကားမွာ
( ကၽြန္ေတာ္ဟာ......)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရွာေဖြေနခဲ့တာ....
ဪ- ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ပါေပါ့လား။ ။

အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးဆီမွကူးယူသည္။ ..................................

အမည္မသိဒဏ္ရာ

ရင္တြင္းေဝဒနာ
ေၿဖဆည္ပါလည္း
ဆိုးရြားလို႕သာ
...
မြန္းက်ပ္ေနဆဲ။

အေတြးမ်ားစြာဝင္လာ
မင္းအေၾကာင္းသာ
ဆက္လက္ေတြးၿမဲ။

စိတ္ကိုခိုင္မာဆံုးၿဖတ္ကာ
ေမ႕ပစ္မည္ဟုၾကိဳးစားေသာ္လည္း
နွလံုးသားကလက္မခံ
မ်က္ရည္မ်ားသာသက္ေသက်န္ခဲ႕
သံေယာဇဥ္ၾကိဳးကငါ႕ထံ
ရစ္ပတ္၍သာတဝဲဝဲလည္ခဲ႕
ဘယ္သူမၿပဳမိမိမွုဟု
ငါ႕ကိုယ္ငါပင္မုန္းခ်င္ေတာ႕သည္။

“ဗံုရွည္သီခ်င္း”

မိုးေပၚမွာၾကယ္တလံုး
တိမ္ဖံုးပါလို ့ လမသာ
သာေတာ့ခါ သာပါလိမ့္
...
နတ္ေဒ၀ါ သူဖန္ဆင္းတယ္
ဖိုးေရႊလမင္း။
ပ်ဳိေလးတို ့ အိမ္ေအာက္
၀ါ ေကာက္လို ့ ၀ါ ဖန္
ဗိုင္းငင္လို ့ ရွည္ျပန္
လက္ခတ္သံ ညံလိမ့္ထင့္ေလး။
ေဆးတံတို တညိဳေလာက္
ေယာ့၊ ေသာက္ေတာ့ေပး။
မယူလိုက္ယင္လွ၊ မိုက္တယ္ဆိုလိမ့္မယ္
ယူလိုက္ယင္လွ၊ ႀကိဳက္တယ္လို ့ဆိုလိမ့္မယ္
ေဆးတံတို တညိဳေလာက္
အလိုဗ်ာ... ေယာ့၊ ေသာက္ေတာ့ပါ တဲ့ေပး။

မင္းသု၀ဏ္
ပန္းခ်ီ U saw Hlaing

“ပုပၸါးနတ္ေတာင္ဘြဲ႕”

သိုးကေလ
ပုပၸါးနတ္ေတာင္
အေခါင္ၿမင္႔ဖ်ား
...
စံုေတာၿပား၌
နံ႕ရွားၾကိဳင္လြင္႔
ခါတန္ပြင္႔သည္
ေရႊနဲ႕ရိုးမွား ပန္စကား။

သိုးကေလ
စံကားပြင္႔ႏွင္႔
ႏႈိင္းတင္႔ႏိုးသည္
ရဲမ်ိဳးသမီး
ေမာင္ၾကီးႏွမ
ညက္လွၿပာစင္
မယ္႔သည္ပင္သည္ခရီးသား။

သိုးကေလ
ၿမိတ္လြတ္စုလည္း
အငယ္တည္းက
ကၽြမ္း၀င္ၾကသည္
ေမြးဖတူရင္း
မ်ိဳးသည္မင္းႏွင္႔
ခ်စ္ၿခင္းစုရံုး
သက္ထက္ဆံုးသည္
ႏွလံုးမၿခားေစာင္႔တရား။

ေဆြမိမင္း
မ်က္သုတ္နီစင္
ရထည္းဖ်င္ႏွင္႔
က်ိဳင္းစင္ၿမ၀ါ
မတ္ၾကီးလ်ာကို
မယ္သာၾကိဳက္မိတုမရွိ။
ပုဂံေခတ္၊ အမည္မသိေရွးစာဆို။

“ကမၻာ ႏွစ္ခါပ်က္ေစေတာ့”

ျမျမင္းမိုရ္ ေတာင္ကြဲမွ၊
ေရွာင္လြဲမည့္(မဲ႔) သက္ကယ္၊
ေမာင္ဆြဲ(စြဲ)တဲ႔ မ်က္ျခယ္ကို၊
ပ်က္ျပယ္ျပယ္ မမုန္း၊
...
မိုးၿပိဳလို႔ ေျမေထာင္ေစ၊
ေသတိုင္ေအာင္ စြဲတဲ႔ ႏွလံုး။

ေႂကြက်လို႔ ေနလကြယ္ရင္၊
ေသြပမယ္ အဆံုး၊
ေရြမ်ာ့းမယ္ တဘုန္းကို (ျဖင့္)၊
မမုန္းဘု အလြန္။
ကမၻာ ကိုႏွစ္ခါပ်က္ေစေတာ႔၊
မခြာရက္ ေပါင္းမယ္လို႔သြန္ (ညႊန္)။

ၾကာကနက္ ေသာင္းဝွန္မွာ၊
ေဒါင္း ပုဇြန္ ဝံ ငါးႏွင္႔၊
ညႊန္ၾကားတဲ႔ စာေလးမယ္၊
ပိန္းေပ်ာက္လို႔ကြယ္၊
ႏွင္းဆက္တဲ႔ ဆင္းမ်က္ျခယ္ကို၊
ယြင္းကြက္မယ္ ၾကံဘူးပ(ကြဲ႔)ေလး။

သစၥာတုိင္ဖဲြ႕
စေလဦးပုည
ပန္းခ်ီ u saw hlaing

( ) ကြင္းအတြင္းရွိစာသားမ်ားမွာ ျမန္မာမိသားစုဖိုရမ္တြင္ ၾကယ္စင္စိုး တင္ေပးထားသည့္ ကဗ်ာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ အတိုင္း ဘာခ်ာသိပၸ ဝိစိၾတ ကဗ်ာ႔ရာသီက်မ္း မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။


ညီမေလး ၾကယ္စင္ရဲ့ ၾကယ္စင္ခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ားထဲမွာ က်ေနာ္ ရွင္းထားတာေလးကို ဆက္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ...
ေဒါင္း၊ ပုစြန္၊ ဝံ၊ ငါး ႏွင့္ ညႊန္ၾကားတဲ့ စာေလးမယ္ ဆုိတာက စ၊ ဓ၊ ဗ၊ ဝ ဆုိတဲ့ ဓာတ္စမ (စာမ) ေလးလံုးကို ေျပာတာပါ ...
စာေလးမယ္ ဆုိတာ စာေလးလံုးကိုဆုိလိုပါတယ္ ... အမယ္ေလးမ်ိဳးလုိ႔ ေျပာတာပါ ...
ေဒါင္း၊ ပုစြန္၊ ဝံ၊ ငါး ဆိုတဲ့ သတၱဝါေလးမ်ိဳးနဲ႔ အဲဒီစာေလးလံုးကို ညႊန္ၾကားျပသထားပါတယ္ေပါ့ ... ဘယ္လုိျပသလဲဆုိေတာ့ ...
(၁) ‘ေဒါင္း’ ဆုိတာက ေဒါင္းအၿမီးဖ်ားမွာ ‘ဓ’ အကၡရာ
(၂) ‘ပုစြန္’ ဆိုတာက ပုစြန္လံုး (ကဏန္း) ရဲ့ ကိုယ္မွာ ‘ဗ’ အကၡရာ
(၃) ‘ဝံ’ ဆိုတာက ဝံ(ဝက္ဝံ) ရဲ့ ရင္ဘတ္မွာက ‘ဝ’ အကၡရာ
(၄) ‘ငါး’ ဆိုတာက ငါးရံ့ဒိုင္း ရဲ့ အၿမီးမွာ ‘စ’ အကၡရာ ရွိပါတယ္

ကမၻာဦးတည္စကတည္းက ဒီသတၱဝါေလးမ်ိဳးရဲ့ကိုယ္မွာပါတဲ့ ဘယ္အခါမွ မေပ်ာက္ပ်က္ႏုိင္တဲ့ စာႀကီးေတြလို႔ အဆိုရွိထားပါတယ္ .. အဲဒီစာေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာင္မွ မေသြခြာပါဘူး လုိ႔ သစၥာတိုင္တည္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ..

“ပုစြန္၊ ဝံ၊ ငါး၊ ေဒါင္းၿမီးဖ်ားမွာ၊ စာေလးပါး ေက်ကာမွ၊ ေသြပါ့မယ္ လွယဥ္ၾကဴးငဲ့ ...” လို႔လဲ ဦးပုညက ဝိဇယျပဇာတ္မွာ ေရးထားပါေသးတယ္။

ဒီ စမေလးလံုးက ဓနသိဒၶိ နဲ႔ ပီယသိဒၶိ ဆုိတဲ့ သိဒၶိ ၂-ပါးကို ၿပီးေစႏိုင္တယ္လို႔ ေလာကီဂမၻီရပညာရွင္ေတြက ယူဆၾကပါတယ္။

ဟယ္ရီလြင္

ခရမ္းျပာၾကယ္စင္လွုိင္းခတ္သံမ်ား မ

“ႏွမလိပ္ျပာရႊင္ေစ႔မယ္”

ခါတေခါက္ ရြာေရာက္ကယ္လွမ္းခဲ႔ပ၊

သာတမ္းျဖင္႔ရွိေစေတာ႔၊အမိတုိ႔ေတာရြာအိမ္၊
...

သည္ခ်ိန္ကိုပဲစင္ေအာက္ လေျပာက္မွာဗုိင္းငင္၊

ေရႊရင္ အကၤ်ီသိုင္းလို႔ တပုိင္းဘုိကရုိႏွင္႔၊

အကို႔ ကိုဘမး္ျပလုိက္မယ္ေလး။



တဘက္ကယ္ေမွာင္ကာ တျခမ္းဟာမွာ၊

နံ႔သာလိမ္းကြက္ လေရာက္ျပက္မွာ၊

အသက္ကယ္ႏွင္းေဆာင္ ။

ႏြားခြံခင္းတဲ႔တလင္းေျပာင္၀ယ္၊

ရိပ္ေရာင္မထင္ လူေျခတိတ္ကုိမွ၊

ေရႊလိပ္ျပာရႊင္ေစ႔မယ္၊

ဦးရင္တုိ႔ျမိဳ႕သူလုိ တုိ႔ေတာမူတယ္မၾကမး္ပါဘူ႔၊

ေျခေရကုန္လည္ဆံကမ္းခ်ိန္မွ ဘမ္းပမယ္ေလး။

ဦးႀကီး

“အမရြာျပန္”

မလြမ္းသင္႔ေသာ္ေကာ့ ခြန္းဆင္႔ငယ္ညီးကာ၊

ညဥ္႔ဆည္းစ်ာမွာ ေရႊဘုတ္၀ါ ပင္ညဳိျငိမ္႔ငယ္က၊
...

ေနနိမ္႔လုိ႔ သူအီ သီကရီ လွမ္းပါရတယ္ေလး။

ေယာက္ထည္းငယ္႔တကိုယ္ လ်င္စလုိငယ္၊

ခင္လွ်ဳိေရက် သည္ေတာစက ၊

အမရြာျပန္ ဖားအုိးအံႏွင္႔၊

ထက္သန္စီစီ ခရုခ်ီလုိ႔၊

ေနရီမူန္မွင္ ေအာင္တုတ္ကယ္ေရာပါလုိ႔၊

ေျမာက္ေတာသူ၀င္ခဲ႔တယ္၊

ရြာအျပင္တခုိမွာ ေရႊမိုးညဳိတကုိယ္ရႊဲငယ္က

သဲခဲ႔ျပီေလး။
ဦးႀကီး

“လာခဲ႔ပက်ဳပ္တုိ႔ရြာ”

ခါတလွဲ႔ လာခဲ႔ပက်ဳပ္တုိ႔ရြာ၊

ေ၀းမကြာ ေျပးလာလ်ွင္တာမေထာက္ပါဘူ႕၊

ရြာေျမာက္က မန္က်ည္းစင္။

ရြာ၀င္မွာပင္ေစာင္ခ်မ္းငယ္ႏွင္႔၊

ေျမာက္လမ္းေကြ႔ အေနာက္ဆြယ္မွာ၊

ေၾကာက္စဖြယ္မ်က္ႏွာထားပါလု႔ိ၊

ရြာသားေတြအာဏာၾကိဳ႕ရ၊

မင္းျပည္စုိးအိမ္အုိေတာင္မွာ

အေခါင္ေစာက္ႏွင္႔တဲကိုေလး။



ဖ်ာမလြန္ ႏြားခြံအခင္း

ေျမတလင္းမွာေနခင္းေပ်ာ္အင္၊

လိမ္းေက်ာက္ျပင္ႏွင္႔ ဗုိငး္ငင္၀ါဖန္၊

အိမ္လုံးသာညံေတာ႔၊

သန္းယံခ်ိန္ေက်ာ္ လူခ်င္းကုိလွ၊

အပ်င္းေျပေဖ်ာ္ရေအာင္၊

လုံးေတာ္ပုေျပာငး္ဆန္ကို

ေပါငး္လန္ေအာင္ အေဖ်ာ္ဟင္းငယ္ႏွင္႔၊

ဦးရင္းေရမ်ဳိခ်ဥ္းေအာင္ သြင္းေစ႔မယ္ေလး။

ဦးႀကီး

“လယ္သမားႏွင့္ သမားေတာ္” (မင္းသု၀ဏ္)

လယ္ယာကိစၥ၊ ေဆြးေႏြးရေအာင္
ရြာက တက္ကာ၊ ၿမိဳ႕သို႕လာသည္
လဟာျပင္က လယ္ဦးႀကီး။
...

ထြန္မည္ ယက္မည္၊ စိုက္ပ်ိဳးမည္ႏွင့္
ရိတ္မည္ နယ္မည္၊ ေလွ႕သိမ္းမည္ဟု
တိုင္းျပည္အက်ိဳး၊ သူေမွ်ာ္ကိုး၍
အားႀကိဳးမာန္တက္၊ သူႏႈတ္သြက္သည္
သူ႕အသက္ႏွင့္ မမွ်တည္း။

သုိ႕ပါေသာ္လည္း
ၿမိဳ႕ေပၚလူမႈ၊ ၿမိဳ႕ဥတုကို
ဂ႐ုမထား၊ ေန႕ညမွားလ်က္
စိတ္သြားကိုယ္ပါ၊ ေဆာင္ရြက္ရာတြင္
ဖ်ားနာ ဝင္ခဲ့ပါေလသည္။

တစ္သက္လံုးမွာ၊ သည္တစ္ခါလွ်င္
ဖ်ားနာဝင္ဖူး၊ ဘယ္ညာလူး၍
မျမဴးမရႊင္၊ အိပ္ေဆာင္ခြင္၌
ေကာက္ပင္လဲ့ဝင္း၊ ေရႊအဆင္းကို
စိတိတြင္းျမင္ေယာင္၊ လြမ္းမိုးေမွာင္စဥ္
သည္ေတာင္ ေက်ာ္ႏိုင္ပါမည္လား။

သတင္းရေသာ္၊ သမားေတာ္သည္
အေခၚမေစာင့္ ၾကာမေႏွာင့္ဘဲ
ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေရာက္လာ၊ စစ္ေဆးကာလွ်င္
ေမးကာ ျမန္းကာ၊ အားေပးကာျဖင့္
က်န္းမာဖို႕ေရး၊ ေဆးကိုေပးက
ေက်းဇူးတင္သည့္ သူ႕အၿပံဳး။

ေနာက္ေန႕နံနက္၊ အ႐ုဏ္တက္၌
ကိုယ္လက္ေပါ့ပါး၊ လယ္သမားသည္
စိတ္သြားကိုယ္ပါ၊ က်န္းမာလာ၍
လယ္ယာကိစၥ၊ ေဆြးေႏြးရေအာင္
မမွ်အသက္၊ အားမာန္တက္လ်က္
ထြန္ယက္စိုက္မည္၊ နယ္ေလွ႕မည္ႏွင့္
တုိင္းျပည္တြက္တာ၊ စဥ္းစားရာတြင္
က်န္းမာဖုိ႕ေရး၊ ေဆးကိုေပးသည့္
စိတ္ေအးရႊင္ေပ်ာ္၊ သမားေတာ္ကို
ရည္ေမွ်ာ္စိတ္တြင္၊ ေက်းဇူးတင္သည္
မိခင္အသစ္ ရသည္သုိ႕။ ။

မင္းသု၀ဏ္
ပန္းခ်ီ hla phone aung

“ခ်ဥ္ေပါင္ညဳိ ”

အယဥ္ငယ္ၾကီးပါတဲ႔ ဇနီးရယ္ေပ်ာ္လုိ၊
ဖ်ဥ္းနားတုိတြင္၊ခ်ဥ္ေပါင္ညဳိေပၚစဖူးရယ္ႏွင္႔၊
ငါးလူးငယ္မွ်င္မ်ွင္၊ေၾကးမသင္ေရလုံျပဳတ္ပါလုိ႔၊
...
အင္ကုပ္ကယ္က်ယ္က်ယ္ႏွင္႔၊
မင္းဘြယ္စုိးရ ေလာက္ေပေလး။

လယ္ထြန္ျပန္တြင္၊ ႏြားကန္ပစ္ခ်၊
ဆာမြတ္ခ်ိန္က်ေသာေၾကာင္႔၊
ဆံစလိပ္ေခြ ဖားလ်ားေ၀ႏွင္႔၊
အိမ္ေနသူသက္ပန္၊ခ်က္ေျပာင္းဆန္ကို၊
တပန္းကန္ကုန္ေအာင္၊တက္တက္သာေျပာင္ေတာ႔၊
ကုိေတာင္သူအေန၊ပုိက္၀မ္းေရပါတ္လည္က်ရယ္နွင္႔၊
ယဥ္လွတယ္ေလး။

ဦးေဆာင္း

ခ်ဥ္ေပါင္ညိဳဆိုတာကေတာ့မူရင္နာမည္ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္ပါလိမ့္မယ္

အတိတ္အိပ္မက္

ခ်ယ္ရီပန္းေျခာက္ေတြ
စာအုပ္ထဲမွာယူၿပီးေမႊးေတာ့
ခ်စ္သူ႕အေၾကာင္းသတိရတယ္။
စိန္ပန္းျပာေတြေဇြးေဖြးလႈပ္တဲ့
ျမက္ခင္းစိမ္းေလးနေဘးက
ခံုတန္းလ်ားေလးသိတဲ့အေၾကာင္းက
အဲဒီေန႔က ခ်စ္သူ႕ေျပာတဲ့
သံေယာဇဥ္ရနံ႕သင္းတဲ့ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ကဗ်ာကို
ခုေတာ့ သူကေမးေနၿပီ။
သၾကၤန္ရက္ေတြမွာတူတူလည္ရင္း
ေရစိုခ်မ္းတုန္ေနတဲ့သူကို
ဂ်င္းအက်ီၤေလးကာမိုးေပးကာ
ေဘးနားရွိခဲ့ဖူးသူေလး။
ခုေတာ့သူက လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ
ေၾကညာေမာင္းထုရွာရဦးမယ္
သူေလ ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ။
တိတ္တခိုးအခ်စ္ေတြဖြင့္ဟေျပာဖို႔
ခ်စ္သူရွိရာသူလာခဲ့စဥ္
ေ၀းကြာခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ
သူ႔ရင္ထဲမွာ သက္ျပင္းေမာသာ
တိတ္တခိုးခ် ျပန္ခဲ့ရသူ။
တေန႔ေတြ႕ႏိုး တေန႔ဆံုႏိုး
ရာသီအလီလီ စက္၀န္းလည္ပတ္
အခ်ိန္ရထား ခ်န္ထားရစ္ခဲ့
ဘယ္ဘူတာမွာ တစ္ခါဆံုမယ္
ေမွ်ာ္လင့္ရင္ခုန္ ေစာင့္စားခဲ့သည့္
ဆယ္စုႏွစ္မ်ားရဲ႕သခင္ ခ်စ္သခင္ရယ္။
ေတြ႕မယ့္ေတြ႕ေတာ့ အၿပံဳးေတြရင့္က်က္
ဘ၀ေတြ အဆစ္ခ်ိဳး ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕
အသက္ရႈမ၀တဲ့အခ်ိန္၊ ေလေျပေလညွင္းေလးေတြနဲ႕အတူ
မသင္းပ်ံ႕ႏိုင္ေပမယ့္ လြမ္းဆြတ္လွ်က္ရွိတဲ့
အခ်စ္စိတ္ေလးေတြနဲ႕ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း
အၿပံဳးယဲ့ယဲ့သာ ၿပံဳးႏိုင္တဲ့
ေလာကရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ
ျမွားခ်က္ရင္၀ စိုက္ထိခ်ိန္မွတဲ့။
(ယြန္းဆု၀ႆန္)

“ပန္းခ်ီမႏုိင္”

ေ႐ႊပဒံု ၾကာအခ်ပ္ကိုလ၊
ေလအဟုန္ လာၿပီးခတ္စဥ္က၊
ကညာနတ္ထြက္ခဲ့တယ္။

သေႏၶဘြားဟာမို့၊
ေ႐ႊသားကို ပန္းခ်ီျပင္ၿပီး၊
သည္ခင္ကို စုတ္တံႏွင့္ေရးေသာ္လည္း
ေဆးရႏိုင္ဖြယ္။

စခန္းေနာ္ လိုရာကြန့္ႏိုင္တဲ့၊
မန္းေပၚမွာ ကိုၾကာညြန့္ေသာ္မွ
႐ြံ ့ပါလိမ့္သူ ့နိကာယ္လို
႐ွိတယ္လို ဟုတ္ၿပီဘူး။

တပါးဟန္
သိၾကားရယ္ မၾကာဖန္ေတာ့
ကာရန္မွာ တူမည္ေဝးပါငဲ့
တို ့တေမ ခင္ခင္ေလးမွာကြယ္
ေ႐ွးကုသိုလ္ထူး။ ။

အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ

“ေဆာင္းဘြဲ႔ေလးဆစ္သျဖန္” အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ

ခန္းေဆာင္ေရႊ ရေ၀တြင္းမွာလ၊
ခ်မ္းေပါင္ေလ တေဖတင္းေသာ္လဲ၊
ေျဖရင္းႏွင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္။
မ်က္တခပ္၊ ျပက္လွ်ပ္ကယ္ တဗီဇနာမွ်၊
ထည္အလႊာ အကုန္ေထြးေသာ္လဲ၊
ၾကည္အသာ မလံုေသးပါဘု၊
မွိတ္ပါလွ်င္ လိပ္ျပာက ေအးတာမို႔၊
ေသြးလန္႔လို႔ ခုန္။
ရမ္းေရာင္ကာ တ-လ်က္ ညည္းမိေတာ့၊
သန္းေခါင္မွာ ျမၾကက္သီးရယ္က၊
တဘီးဘီး ပ်ံ႕လို႔ငယ္အံု၊
ဗ်ာဆံုတဲ့ ရာသီဘဲ။
ေငြႏွင္းငယ္မႈံ၊ ေလညႇင္းရယ္ တသုန္သုန္ႏွင့္၊
ခ်မ္းပံုမွာ ကမ္းကုန္ရစ္တာမို႔၊
မန္းတုန္ေအာင္ လမ္းဆံုမွာ ဟစ္ခ်င္ေတာ့၊
သည္ေခတ္မွာ သည္လိုဟာျဖင့္၊
သည္ကိုယ္မွာ ေသေသလုပါေပါ့၊
ကမၻာကို ျဗဟၼာတို႔ ျပဳခဲ့တယ္၊ ေဆာင္းရတုပြဲ။ …

အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ