လာလည္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းအားလုံးမဂၤလာအေပါင္းနဲ႕ျပည့္စုံႏိုင္ပါေစ
Showing posts with label ဓမၼာစာစု. Show all posts
Showing posts with label ဓမၼာစာစု. Show all posts

Saturday, December 1, 2012

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဆုိသည္မွာ

က်ေနာ္ အခုေဆြးေႏြးမယ္႔အေၾကာင္း အရာေလးက ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ဆုိတာ ဘယ္လုိပုဂိၢဳလ္ေတြကိုေခၚဆုိတယ္.ဗုဒၶဘာသာအမည္ခံ
ေတြက ဘယ္လုိဆုိတာေလးကို ေဆြးေႏြးပါ႔မယ္.. အရင္ဆုံး ဗုဒၶဘာသာ နွင္႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္..ဆိုတာကုိ ေသခ်ာကြဲကြဲ ၿပားၿပား သိထား
သင္႔ပါတယ္ ဗုဒၶဘာသာဟူသည္ အဘယ္နည္း … ဗုဒၶ၏ အဆုံးအမဟူသမွ် ဘုရားရွင္ေတာ္ၿမတ္ ေဟာေၿပာဆုံးမေတာ္မူအပ္ေသာ
ဗုဒၶ၏ အဆုံးအမစကားေတာ္ဟူသမွ်သည္… ဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္….. ၄င္းကိုအဂၤလိပ္ဘာသာၿဖင္႔ Buddhism or Buddha’s
Teaching ဟုဆုိသည္..ဗုဒၶဘာသာ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိနားလည္ သေဘာေပါက္ၿပီးလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိေသာေ၀ါဟာရ၏အနက္
အဓိပၸါယ္ကိုလည္း နားလည္ထားသင္႔သည္… ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွင္႔ ထပ္တူညီေသာပိဋကတ္စာေပ အသုံးအႏႈန္းမွာ
ဥပါသကဆုိေသာ ေ၀ါဟာရပင္ၿဖစ္သည္.. ဥပါသက၏ အဓိပၸါယ္မွာရတနာသုံးပါးကုိကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္သူကိုဆုိသည္….
ဗုဒၶဘာသာ၀င္သမုိင္းတြင္ ပထမဆုံး ဥပါသကမ်ားၿဖစ္ၾကတဲ႔ တပုႆနွင္႔ဘလႅက ကုန္သည္ ညီေနာင္ကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းသိမယ္
လုိ႔ထင္ပါတယ္.. ၄င္းတုိ႔ ညီေနာင္ႏွစ္ဥိးသည္ ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေတြ႔စဥ္အခါက သံဃာဟူ၍ မရွိေသးသၿဖင္႔ ဗုဒၶႏွင္႔ဓမၼကိုကုိးကြယ္
ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏ ဟုေလွ်ာက္ထားၿပီး ရတနာႏွစ္ပါး အေပၚသရဏဂုံေဆာက္တည္ခဲ႔ၾကရသည္.. ေနာက္ပုိင္း ဘုရားရွင္၏တပည္႔
ေတာ္ ရဟန္းသံဃာမ်ား ေပၚေပါက္လာခ်ိန္တြင္ကား ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃာ ဆုိေသာ ရတနာၿမတ္သုံးပါးကုိ ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏
ဟု စိတ္တြင္ သရဏဂုံ ေဆာက္တည္ၿပီးသူကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု ေခၚဆုိပါသည္.. ဒီေလာက္ဆုိရင္ဗုဒၶဘာသာ နွင္႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ကုိ
ေသခ်ာ နားလည္သေဘာေပါက္ ေလာက္ပါၿပီ… က်ေနာ္သရဏဂုံအေၾကာင္းကုိဆက္လက္ေဆြးေႏြးပါမယ္ … သရဏဂုံမွာလည္း
ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါသည္.. ေလာကုတၱရာသရဏဂုံ ႏွင္႔ ေလာကီသရဏဂုံဟူ၍ ထပ္မံခြဲၿခားႏူိင္သည္ … ေလာကုတၱရာ သရဏဂုံဆုိသည္မွာ
အရိယာပုဂၢိဳလ္ သူေတာ္စင္မ်ား၏ ရတနာၿမတ္သုံးပါးေပၚ မမွိတ္မသုန္ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္… ေလာကုတၱရာ သရဏ
ဂုံတည္ၿပီးသူသည္ဗုဒၶဘာသာ၀င္အၿဖစ္မွ မည္သည္႔အခါမွ် မဆုံးရႈံး ႏူိင္ေတာ႔ပါ ေလာကီသရဏဂုံတည္သူမွာကားအၿခားဘာသာ၀င္
အၿဖစ္ခံယူသြားလွ်င္ၿဖစ္ေစ ၊ ဘ၀တစ္ပါးသုိ႔ကူးေၿပာင္း သြားလွ်င္ၿဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အၿဖစ္မွ ဆုံးရႈံးသြားႏိူင္သည္. ေလာကီသရဏဂုံ
တည္သူမ်ားကုိလည္း ၄ မ်ဳိးခြဲၿခားထားပါသည္
(၁) ရတနာသုံးပါးကုိ မိမိကုိယ္ကိုစြန္႔လႊတ္လွဴဒါန္းၿခင္းၿဖင္႔ ဆည္းကပ္သူ ။
(၂) ရတနာသုံးပါးသည္သာ ယုံၾကည္အားကုိးၿခင္းၿဖင္႔ ဆည္းကပ္သူ ။
(၃) ရတနာသုံးပါး၏ တပည္႔အၿဖစ္ခံယူၿခင္းၿဖင္႔ ဆည္းကပ္သူ ။
(၄) ရတနာသုံးပါးကုိ ေဆြးမ်ဳိးေတာ္၍ လည္းေကာင္း ေၾကာက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ေလာကီအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း
ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ၿခင္း မဟုတ္ပဲ ေလာက၌ အၿမတ္ဆုံးဟု သေဘာပုိက္ကာရုိေသၿမတ္ႏူိး၍ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သူမ်ားကုိေလာကီ
သရဏဂုံတည္သူူမ်ားဟုေခၚပါသည္…ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာတရား အဆုံးအမေဒသနာေတာ္တုိ႔ႏွင္႔အညီ လုိက္နာက်င္႔သုံးၿခင္း
မရွိေသးေသာ္လည္း ရတနာၿမတ္သုံးပါးကုိ ေလာကတြင္ အၿမတ္ဆုံး ကုိးကြယ္ရာဟု ယုံၾကည္ကိုးစားေသာ စိတ္ၿဖစ္ေပၚခဲ႔လွ်င္ပင္ ၄င္း
ပုဂၢိဳလ္သည္ ေလာကီသရဏဂုံ တည္သြားၿပီၿဖစ္၍ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးဟု ေခၚေ၀ၚၿခင္းခံထုိက္သြားၿပီၿဖစ္သည္… ဗုဒၶၿမတ္စြာ ဘုရားက
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားႏွင္႔ အမည္ခံဗုဒၶဘာသာ ၀င္တုိ႔အၾကား အႏွစ္သာရၿခင္း ကြာၿခားမႈကုိဒြန္းစ႑ားႏွင္႔တူေသာ ဥပါသက(ေအာက္တန္း
စား ဗုဒၶဘာသာ၀င္)ႏွင္႔ ပဒုမၼာၾကာႏွင္႔တူေသာ ဥပါသက (အထက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္) မ်ားဟူ၍ ပုိင္းၿခားသတ္မွတ္ခဲ႔သည္……
ေအာက္ပါအဂၤါရပ္မ်ားနွင္႔ ၿပည္စုံသူတုိ႔ကုိဒြန္းစ႑ားႏွင္႔တူေသာ ဥပါသက(ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္)မ်ားအၿဖစ္ အဓိပၸါယ္ဖြင္႔
ဆုိခဲ႔ပါသည္……
(၁) ရတနာၿမတ္သုံးပါးကုိ အလြန္ၾကည္ညိဳမႈမရွိၿခင္း ။
(၂) သီလမလုံၿခဳံၿခင္း ။
(၃) အၾကား ၊ အၿမင္ စေသာေလာကီမဂၤလာကုိၿပဳလုပ္ေလ႔ ရွိၿခင္း ။(ဥပမာ -ေဗဒင္ ယၾတာ ကုိၿပဳလုပ္ၿခင္း)
(၄) အၾကား ၊ အၿမင္စေသာ ေလာကီမဂၤလာကုိယုံၾကည္၍ ကံကုိမယုံၿခင္း ။(ဥပမာ - ေဗဒင္ ယၾတာကုိယုံၾကည္ၿခင္း )
(၅) သာသနာပ၌ အလွဴခံရွာ၍ အလွဴေပးၿခင္းတုိ႔ပင္ ၿဖစ္သည္
ေသခ်ာသုံးသပ္ၾကည္႔လွ်င္ ဒြန္းစ႑ားႏွင္႔တူေသာ ဥပါသက (ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္) မ်ားသည္ရတနာၿမတ္သုံးပါး အေပၚ မိမိ
အသိဥာဏ္ပညာနွင္႔ယွဥ္ေသာ ၾကည္ညဳိသဒၶါစိတ္မရွိၿခင္း ဗုဒၶ၏လမ္းညႊန္အဆုံးအမမ်ားအေပၚ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ လုိက္နာေလ႔မရွိၿခင္း
ၿဖစ္သည္ ။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကုိယ္က်င္႔သီလဆုိင္ရာဗုဒၶ၏ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ား ပညတ္ခ်က္မ်ားကုိ မသိက်ဳိးကြ်ံၿပဳ၍ အခြင္႔သာတုိင္း ခ်ဳိးေဖာက္
ေလ႔ရွိသည္.. မိမိကုိယ္ကုိသာ အားထားရာဆုိေသာ ဗုဒၶ၏ ေဒသနာေတာ္ကုိ ေက်ာခုိင္းၿပိး ၿဖတ္လမ္းမွ ၾကီးပြားမည္႔နည္းကုိရွာၾကသည္
ၾကားရေသာအသံ ၊ ၿမင္ရေသာ အဆင္းတုိ႔ကုိ စြဲ၍ အတိတ္နမိတ္ေကာက္ယူေလ႔ ရွိေသာအယူအဆမ်ားကုိ ယုံၾကည္စြဲလမ္းသည္ ေဗဒင္
ယၾတာ ဓာတ္ရုိက္ ဓာတ္ဆင္ ၊အတိတ္တေဘာင္ စသည္တုိ႔ကုိအားကုိးသည္… မိမိေစတနာမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ကံ၏ အက်ဳိးေပးမႈကို
မယုံၾကည္ပဲ မေကာင္းေသာေစတနာကုိေမြးၿပီး ေကာင္းေသာရလဒ္ကုိသာ လုိခ်င္ၾကသည္ ။ထုိ႔ေၾကာင္႔ စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွ
ေသြဖည္ယိမ္းယုိင္ေနသည္႔ ကယ္တင္ေစာင္မႏူိင္သည္ ဆုိသူမ်ားကုိ အားကိုးတစ္ၾကီး ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ၾကသည္သူရႆတီဘုိးေတာ္မ်ား
သာသနာပမယ္ေတာ္မ်ား ၊ နတ္စာရင္းမ၀င္ေသာ သုံးဆယ္႔ခုနစ္မင္းနတ္မ်ား ၊ ေဗဒင္ဆရာမ်ား ထုိသူမ်ားကုိဆည္းကပ္ေလ႔ရွိၾကသည္
ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို္ယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားခဲ႔သည္႔ သုံးဆယ္႔ရွစ္ၿဖာ မဂၤလာတရားေတာ္ႏွင္႔အညီလုိက္နာေနထုိင္က်င္႔ၾကံရန္ကားစိတ္ကူး
ထဲပင္ မထည္႔ၾကပင္…. ဗုဒၶဘုရားရွင္က ေအာက္ပါအဂၤါရပ္မ်ားႏွင္႔ၿပည္႔စုံသူမ်ားကုိမူ ပဒုမၼာၾကာနွင္႔တူေသာ ဥပါသက( အထက္တန္းစား
ဗုဒၶဘာသာ၀င္)မ်ားအၿဖစ္သတ္မွတ္ေတာ္မူခဲ႔သည္…..
(၁) ရတနာသုံးပါးကို မမိွတ္မသုန္ ကုိးကြယ္ၾကည္ညိဳၿခင္း ။
(၂) သီလ လုံၿခဳံၿခင္း ။
(၃) ေလာကီမဂၤလာကုိ မၿပဳလုပ္ၿခင္း ။
(၄) အၾကား ၊အၿမင္စေသာ ေလာကီမဂၤလာကုိ မယုံဘဲကံကုိသာ ယုံၾကည္ၿခင္း ။
(၅) သာသနာတြင္း၌သာ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ရွာ၍ အလွဴေပးၿခင္းတုိ႔ပင္ ၿဖစ္သည္ ။
အထက္ကေဖာ္ၿပခဲ႔တဲ႔ ဒြန္းစ႑ားႏွင္႔တူေသာ ဥပါသကမ်ားႏွင္႔ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္သည္ ။
ပဒုမၼာၾကာႏွင္႔တူေသာ ဥပါသကမ်ားသည္ ရတနာၿမတ္သုံးပါး အေပၚအသိဥာဏ္ပညာႏွင္႔ ယွဥ္လ်က္ မမွိတ္မသုန္ကုိးကြယ္ၾကည္ညိဳ
ေသာေၾကာင္႔ ဗုဒၶ၏ အဆုံးအမစကားေတာ္မ်ားနွင္႔အညီ လုိက္နာက်င္႔သုံးေနထုိင္ေလ႔ရွိၾကသည္ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကုိယ္က်င္႔သီလၿမဲၿမံသည္
မိမိဘ၀ၾကီးပြားတုိးတက္ေရးအတြက္ မိမိကုိယ္ပုိင္ ကံ ၊ ဥာဏ္ ၊ ၀ီရိယမွတစ္ပါးအၿခားကိုးကြယ္ရာ မရွာေတာ႔ေပ… မွန္ကန္စြာ က်င္႔ၾကံ
မွန္ကန္စြာေၿပာဆုိၿပီး ၊ မွန္စြာလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသူမ်ားၿဖစ္သၿဖင္႔ မည္သူ႔ကုိမွ် ထိတ္လန္႔ၿခင္း ေၾကာက္႔ရြံၿခင္း မၿဖစ္ေတာ႔ေပ
ထိုသူမ်ဳိးသည္ ၿပႆဒါး ရက္ရာဇာ စသည္႔တို႔ကုိထည္႔စဥ္းစား ေနစရာမလုိေတာ႔ပါ ။ထုိ႔အတူေဗဒင္ ၊ ယၾတာ ၊ နတ္မ်ား ၊ ဘုိးေတာ္
မ်ားကုိလည္း ကိုးကြယ္ အားကိုးၿခင္းမရွိေတာ႔ပါ ။ဘုရား ၊ တရား ၊ သံဃာ တည္းဟူေသာ ရတနာၿမတ္သုံးပါးကုိသာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္
ေနသူ ၿဖစ္၍အၿခားမည္သည္႔ အယူ၀ါဒမတူသူက ေၿခာက္ၿပီး ေၿမွာက္ၿပီး ဆြဲေဆာင္ေစကာမူ ေၾကာက္ၿခင္း ေၿမာက္ၿခင္း မၿဖစ္ေတာ႔ပဲစစ္
မွန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးအၿဖစ္ ရာသက္ပန္မတုန္မလႈပ္ ေနထုိင္ က်င္႔ၾကံသြားသူမ်ားပင္ ၿဖစ္သည္..အခုဆုိရင္ စာဖတ္သူမ်ားအေန
ၿဖင္႔ အထက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာ၀င္ႏွင္႔ ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္ဘယ္လုိကြဲၿပားၿခားနားတယ္ဆုိတာနားလည္သေဘာေပါက္
ေလာက္ပါၿပီ ။ သုိ႔ၿဖစ္၍ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု အမည္ခံထားသူမ်ားအေနၿဖင္႔ မိမိတုိ႔ကုိယ္ မိမိတုိ႔ အထက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားေလာ
ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားေလာဟုၿပန္လည္ဆန္းစစ္ ၾကည္႔သင္႔ေပသည္ ။ အထက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားၿဖစ္လာေအာင္
လည္း ၾကိဳးပမ္းသြားဖုိ႔အထူးလုိအပ္လွေပသည္ဟု တုိက္တြန္းရင္း က်ေနာ္႔ေဆြးေႏြးခ်က္ကုိ ဒီမွာပဲနိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ပါတယ္အထက္တန္းစား
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားၿဖစ္ၾကပါေစဗ်ာ……
ဆရာ၀င္းသိန္းဥိးေရးသားတဲ႔ ေရွးဘ၀ေနာက္ဘ၀ ဗုဒၶမေ၀ဖန္ ႏွင္႔ ဓမၼစာစုမ်ား ဆုိသည္႔စာအုပ္မွ ကုိးကားေရးသားပါသည္

Tuesday, August 28, 2012

ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိုယ္စား ရုပ္ပြားေတာ္ ကိုးကြယ္သူမ်ား သိသင့္သိထိုက္ေသာ အခ်က္အလက္ ”

၁) ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိုယ္စားေတာ္ ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားသည္ ၊ မည္သည့္ကာလအခ်ိန္မွ စတင္ေပၚေပါက္လာသည္ ။

(၂) ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားအျဖစ္ ထုလုပ္ သြန္းေလာင္းအပ္ေသာအရာမ်ားသည္ မည္သည့္အရာမ်ား ျဖစ္သည္ ။

(၃) ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားကို မည္ကဲ့သို႔ေသာ ပံုသဏၭာန္မ်ဳိးကို ထုလုပ္အပ္သည္ ။

(၄) ထုလုပ္ရာတြင္ မည့္သည့္အခ်က္မ်ားကို သတိျပဳ ဂရုထားအပ္သည္တို႔ ျဖစ္ၾက၏          

  (၁) ျမတ္စြာဘုရား၏ ဆင္းတုရုပ္ပြားေတာ္မ်ား စတင္ေပၚေပါက္လာပုံမွာ ဤသို႔ျဖစ္၏ တေန႔သ၌ ပေႆနဒီ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့ရန္ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ေလရာ ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ ၀ါပအခါတြင္ ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္ မူျမဲအတိုင္း ၾကြခ်ီေတာ္မူ၏ ။ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ရွိေတာ္ခိုက္မဟုတ္သျဖင့္ မဖူးမေတြ႔ရသည္ႏွင့္ မငး္ၾကီးသည္ စိတ္ေတာ္ညဳိးႏြမ္းကာ ေက်ာင္းေတာ္က္ို ဆီ မီး ပန္း နံ႔သာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ျပီး နန္းေတာ္သို႔ျပန္လည္ၾကြခဲ့ရေလသည္ ။ ျမတ္စြာဘုရားလည္း ေဒသစာရီၾကြခ်ီရာမွ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ျပန္ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ရာ ဗုဒၶျပန္လည္ေရာက္ရွိေတာ္မူျပီဟု မင္းၾကီးၾကားသိလွ်င္ မွဴး မတ္ဗိုလ္ပါျခံရံလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံ သြားေရာက္ျပီး “ ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား အရွင္ဘုရားသည္ ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသုံးရွိေနပါေသာ္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ တရားေတာ္ကိုလည္း နာယူရပါ၏ သီလေတာ္ကိုလည္း ေဆာက္တည္ၾကရပါ၏ ။ ေက်ာင္းေတာ္၌ အရွင္ဘုရားမရွိခဲ့ေသာ္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အလွဴလည္းမျပဳရ တရားေတာ္လည္း မနာၾကားရ ၊ သီတင္းသီလလည္း မေဆာက္တည္ရ ျဖစ္ခဲ့ရပါ၏ ။ အရွင္ဘုရားကိုယ္စား ရုပ္ပြားေတာ္ကို ထုလုပ္ပူေဇာ္လိုပါသည္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါေလာ့”ဟု ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ေလသည္ ။ ထိုအခါ ဗုဒၶျမတ္စြာလည္း သာဓုသံုးၾကိမ္ သံုးခါေခၚဆိုျပီးေနာက္ မင္းၾကီး၏ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ခ်က္ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ေပ၏ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ေပေတာ့သည္ ။     

   (၂)  ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ ေကာသလမင္းအား မိမိ၏ကိုယ္စားေတာ္ ရုပ္ပြားဆင္းတု ေတာ္မ်ား ထုလုပ္သြန္းေလာင္းလုပ္ရန္ အရာ၀တၳဳမ်ားကိုပါထုတ္ေဖၚျမြက္ၾကားေတာ္မူခဲ့ေပ၏ ။ “  မင္းၾကီး သဒၶါ ပညာ ၀ီရိယႏွင့္ျပည့္စုံေသာ မင္း ပုဏၰား သူေ႒းသူၾကြယ္ ဆင္းရဲသားတို႔သည္ မိမိတို႔၏ တတ္စြမ္းႏိုင္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေရႊျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ေငြျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ပတၱျမားျဖင့္လည္းေကာင္း ၊  ေၾကးျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ သံျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ခဲျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ေၾကးနီျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ သစ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း ၊ အုတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ေက်ာက္ျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ အဆင္းရွိေသာေဆးျဖင့္လည္း ေကာင္း ၊ ေက်ာက္မ်က္ရဲြတို႔ျဖင့္လည္းေကာင္း သြန္းေလာာင္းအပ္ ထုလုပ္အပ္၊ ေရးေသာ္လည္း ေရးအပ္ ေပ၏ ”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္ခဲ့၏        

     (၃) ထုလုပ္အပ္ သြန္းေလာင္းအပ္သည့္ ရုပ္ပြားေတာ္ ပံုသဏၭာန္မ်ား ဗုဒၶကိုယ္စား ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ထုလုပ္ရန္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေကာသလမင္းအား မိန္႔ၾကားရာတြင္ “ ငါဘုရားသည္ ေဗာဓိပင္ႏွင့္ပုလႅင္ေတာ္၌ မာရ္စစ္သည္တို႔ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးတို႔အား ဓမၼစၾကာေဟာေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊ကပၸိႏၷမင္းၾကီးကို ရုပ္တုဖန္ဆင္း၍ ျပေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊ ရတနာစၾကၤ ံ၌ စၾကၤသြားေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊ အနိမၼိႆကုန္း၌ မမိွတ္ေသာ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္ေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊အာ႒ာရႏွင့္ ဥဒကရေသ့ၾကီးတို႔ ရွႈံးျခင္းၾကီး ရႈ ေလစြတကားဟုရင္လက္ခတ္တီး၍ အံ့ၾသေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း၊ အရွင္အာနႏၵာအား လက္သား ေတာ္ျဖင့္ ေျမမႈန္႔ျပေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊ ေလ်ာင္းစက္က်ိန္းေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း၊ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူဟန္ကိုလည္းေကာင္း ၊ ထုလုပ္ရာ သြန္းေလာင္းရာ ေရးစဲြရာ၏ ”ဟု မိန္႔ျမြက္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္ ။        

    (၄) ဆင္းတုရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ထုလုပ္ရာတြင္ သတိျပဳ ဂရုထားရမည့္ အခ်က္မ်ား ဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ထုလုပ္ သြန္းေလာင္းလုပ္ရာ၌ ပါသာဒိကဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ျပည့္စံုေအာင္ ၾကည္ညိဳ ဖြယ္ အသေရေတာ္ေဆာင္ေနသည့္ ပံုေတာ္မ်ဳိးကို ထုလုပ္ သြန္းေလာင္း ေရးစြဲရမည္ျဖစ္၏ ။ တတ္ႏိုင္သမွ် လကၡဏာေတာ္ၾကီး လကၡဏာေတာ္ငယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္အသြင္ကို ေဆာင္ေအာင္ ထုလုပ္ သြန္းေလာင္း ေရးစြဲရမည္ ။ လွပေစရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ျခယ္သထားေသာ အမ်ဳိးသၼီးမ်ားတို႔၏ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္မ်ဳိးကဲ့သို႔ မထုလုပ္ မသြန္းေလာင္း မေရးျခယ္အပ္ေပ ။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ ကင္းမဲ့ေသာ လက္တဖက္ကို ဆန္႔တန္းထားျခင္း ၊ လည္ကုပ္တိုႏွင့္၀မ္းဗိုက္ပူ(အခ်ဳိ႕ဒကၡိဏသာခါဘုးရား) ထုလုပ္ သြန္းေလာင္း ေရးစြဲထားျခင္း၊ မ်က္ႏွာေပါက္ဆိုးစြာ ၾကည္ညိဳဖြယ္တင့္တယ္မႈ သပၸာယ္မႈကင္းမဲ့ ေသာ ပံုသဏၭာန္မ်ဳိးမ်ားကို ထုလုပ္ သြန္းေလာင္း ေရးျခယ္ျခင္းမွ ေရွာက္ၾကဥ္ရေပမည္ ။
ေရးသားသူ = ေအာင္ေက်ာ္ဆန္းလင္း

Friday, August 24, 2012

"ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားသည္..တိုးတက္ျခင္းကို..ပိတ္ဆို႔သလား.."

"ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားသည္ တုိးတက္ျခင္းကုိ ပိတ္ဆုိ႔ပါသလား" ဆရာေတာ္အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသေရးသားသည့္ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အားလုံး ဖတ္ၾကရေအာင္ေနာ္။ ဘာေတြေရးထားလဲေပါ့....။.... မိမိစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ေမ့လုိ႔မရေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိ၏။ `` အရွင္ဘုရား ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ဆင္းရဲတာ ဟာတုိးတက္ႀကီးပြားလုိတဲ့ ဆႏၵနည္းလုိ႔ပါဘုရား၊ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလုိျဖစ္ရသလဲလုိ႔ စဥ္းစား လုိက္ေတာ့ `ပစၥည္း ဥစၥာဆုိတာ ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး၊ ကိုယ့္ေနာက္ပါမွာက တရားပဲ၊ ဘ၀ဆုိတာ အႏွစ္ရွာလုိ႔မရဘူး၊အကာ သက္သက္ပါ၊ ဘယ္ဟာမွ အၿမဲမရွိ၊ ခ်မ္းသာတဲ့လူလဲ ေသရမွာပဲ၊ ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးလဲ ေသရမွာပဲ´စတဲ့ တရားေတြေၾကာင့္ပါ၊ ဒီတရားေတြကို နာေနရေတာ့ လူေတြဟာ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြမလာပဲ တုိးတက္ႀကီးပြားလုိ တဲ့ဆႏၵနည္းသြားၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဆင္းရဲ ၾကတာ ဘုရား´´ဟူေသာစကားပင္တည္း။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ေသာစကား ျဖစ္၏။ မိမိစိတ္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခား သြားပါေတာ့၏။ ``ဟာ ဒုကၡပဲ၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕တရားေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဆင္းရဲေနတယ္ ဆုိပါလား၊ ဘုရားျမတ္စြာရဲ႕တရားဟာ လူေတြကုိ စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္လုပ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနသတဲ့၊ ဘုရား ဘုရား´´ဟု ၿငီးတြားမိေတာ့သည္။ ထုိသူသည္ ဗုဒၶဘာသာကို ကုိးကြယ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ယင္းကဲ့သုိ႔ ေျပာျခင္းသည္ ဘုရားျမတ္စြာကုိ မၾကည္ညိဳေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ေပ။ ဘုရားျမတ္စြာအေၾကာင္းကုိ ခေရေစ့ တြင္းက် မသိရွိ ေသာေၾကာင့္တည္း။ `၀ီရိယ၀ေတာ ကိ ံ နာမ ကမၼံ နသိဇၩတိ- ၀ီရိယရွိလွ်င္ မည္သူ႕အဘိဓာန္မွာျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ႏုိင္ဆုိေသာ ေ၀ါဟာရမရွိ။ အ႐ုိးေၾကေၾက အေရခန္းခန္း ႀကိဳးစားသူတုိ႔သည္ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ဆြတ္ခူးႏုိင္ေပ၏´´ စသည္အားျဖင့္ ေဟာထားေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားမ်ား ရွိေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရား ျမတ္စြာ၏ တရားေတာ္သည္ ေလာကီဘက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကုတၱရာဘက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႀကီးပြားတုိးတက္ ဖုိ႔အတြက္ အားေပးေသာ တရားမ်ားျဖစ္ပါသည္။ သူေ႒းသား သိဂၤါလကို ဆုံးမထားသည့္ မိဘက်င့္၀တ္၊ သားသမီးက်င့္၀တ္၊ ဆရာ့က်င့္၀တ္၊ တပည့္ က်င့္၀တ္စေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုံးအမမ်ားကုိသာ တစ္ကမၻာလုံး လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ယေန႔ ႏုိင္ငံတကာ ျပႆနာေပါင္းစုံကို ဒုိင္ခံေျဖရွင္းေပးေနရေသာ `` ကမၻာ့ကုလသမဂၢ႒ာနခ်ဳပ္´´ေတာင္ လုိမည္ မဟုတ္ေတာ့ေပ။ အမွန္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ႀကီးပြားတုိးတက္မႈနည္းျခင္းသည္ အျမင္မက်ယ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ကူညီ႐ုိင္းပင္းမႈနည္းျခင္း၊ ေအးတိေအးစက္ေနတတ္ျခင္း၊ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားတုိ႔၏ ညီၫြတ္မႈကို အတု မယူျခင္းစသည္တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္၌ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္က “တပည့္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြက အလုပ္တူရင္ ျငဴဆူတယ္ဘုရား။ မနာလုိ၀န္တုိျဖစ္တယ္။ အဆင္ေျပတာကုိ ၀မ္းမသာႏုိင္ဘူး။ အခ်င္းခ်င္း ရာထူး ဂုဏ္ယွဥ္ခ်င္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူကလည္း ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႏွိမ္ခ်င္ တယ္။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြက တပည့္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ႏွလုံးသားကုိ လွဳိက္စားေနပါတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ျဖစ္ေနၿပီး ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိေအာက္တန္းက်တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ မသိပါဘူးဘုရား´´ဟု ျမန္မာလူမ်ိဳး မ်ားကို အားမလုိအားမရျဖစ္ရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားဖူး၏။ ယင္းသုိ႔ကူညီမႈ ႐ုိင္းပင္းမႈ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈမရွိေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေစ်းကြက္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔က ဦးမေဆာင္ႏုိင္ၾကေတာ့ေပ။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးတုိ႕၏ အခ်က္အျခာက်သည့္ေနရာမ်ားမ်ား၌ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ပိုင္ဆုိင္ေသာ စားေသာက္ဆုိင္ႀကီးမ်ား၊ ကုန္တုိက္ႀကီးမ်ား၊ အေဆာက္အဦးမ်ားကို ေတြ႔ဖုိ႔ ခဲယဥ္းလွေပသည္။ ျဖစ္သင့္တဲ့ေလာဘ ႀကီးပြားတုိးတက္ခ်င္ေသာ ဆႏၵျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေလာဘျဖစ္သည္မွာ မွန္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေလာဘျဖစ္တုိင္း ဒုစ႐ုိက္ဟု ေျပာလုိ႔မရေပ။ ေလာဘသည္ ၂-မ်ိဳးရွိေပသည္။ တရားေသာေလာဘႏွင့္ မတရား ေသာ ေလာဘတုိ႔တည္း။ အမ်ားအတြက္ (မိသားစု၊ ရပ္ရြာ၊ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာအတြက္) ရည္ရြယ္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္လွ်င္ ``တရားေသာေလာဘ´´ ျဖစ္၏။ (ေသ၀ိတဗၺတဏွာ-ဟုေခၚ၏)။ ဆုိလုိ သည္ကား ယင္းတရားေသာေလာဘေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား တေပြ႕တပိုက္ႀကီး ရႏုိင္ျခင္းပင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားေသာေလာဘသည္ ျဖစ္သင့္ေသာေလာဘတည္း။ မိမိမွာ ပစၥည္းဥစၥာ မ်ားမ်ားရွိလွ်င္ စာသင္ေက်ာင္းပဲ ေဆာက္ေဆာက္၊ ေရတြင္းေရကန္ပဲ တူးတူး၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ ေထာက္ပံ့ေထာက္ပံ့၊ ေဆး႐ုံကုိပဲလွဴလွဴ မိမိႀကိဳက္သည့္ကုသုိလ္ကုိ လုပ္ႏုိင္ေပသည္။ မိမိလုပ္ခ်င္သည့္ ဘာသာေရး လူမႈေရးလုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကုိလည္း လုပ္ႏုိင္၏။ အူမေတာင့္မွ သီလ ေစာင့္ႏိုင္ သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ေက်ာင္းဒကာႀကီး အနာထပိဏ္ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးေဆာက္လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳႏုိင္ျခင္းသည္ ဓနဥစၥာၾကြယ္၀ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဘုရင္မင္းျမတ္အေနာ္ရထာသည္သည္ ႏုိင္ငံ ေတာ္ႀကီးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့၏။ ဘုရားပုထုိးမ်ားတည္ခဲ့၏။ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမ်ားကုိ ေဆာက္လုပ္၏။ ေရွး အေခၚ ပိဋကတ္တုိက္ ၊ ယခုေခတ္အေခၚ စာၾကည့္တုိက္မ်ားကိုလည္း တည္ေဆာက္ခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ``စာၾကည့္တုိက္အစ ပိဋကတ္တုိက္က´´ဟုပင္ ေျပာႏိုင္ပါ၏။ ယင္းသုိ႔ တုိင္းက်ိဳးျပည္ျပဳအလုပ္မ်ားကို လုပ္ႏုိင္ ျခင္းသည္ တန္ခုိးၾသဇာ ၾကီးမားေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ယင္းတန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔သည္ကား တန္ဖုိးရွိရွိ အသုံးခ်တတ္လွ်င္ နိဗၺာန္ဆိပ္ကူးတံတားပင္ တည္း။ ဦးအနာထပိဏ္၊ ေဒၚ၀ိသာခါ၊ ဘုရင္အေနာ္ရထာတုိ႔ကား တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔ျဖင့္ နတ္ရြာ နိဗၺာန္သုိ႔ တက္လွမ္း သြားၾကကုန္ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔ကုိ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွပါသည္။ တတ္ႏုိင္သူမ်ားအေနျဖင့္ တိုက္ ၁-လုံးကေန တုိက္ ၁၀-လုံး ၁၅-လုံးျဖစ္ေအာင္၊ ကား ၁-စီးကေန ကား ၁၀-စီး ၁၅-စီးပုိင္ေအာင္ စီးပြားေရးလုပ္ၾကစမ္းပါ။ မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ခ်မ္းသာေသာ သူေ႒းသူၾကြယ္ျဖစ္ေနလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔အေနျဖင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူသင့္ေပသည္။ ေျမြေပြး၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ေရာက္သြားသည့္ မုိးေရစက္သည္ အဆိပ္ျဖစ္သြားေသာ္လည္း မုတ္ေကာင္၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ ေရာက္သြားေသာ မုိးေရစက္သည္ကား ပုလဲျဖစ္သြားေပသည္။ မုိးေရစက္ျခင္းတူေသာ္လည္း တန္ဖုိးျခင္း မတူေတာ့။ ေလာကႀကီးသည္ ေျခြမွ ရံ၏။ မေျခြလွ်င္ မရံေပ။ မွန္၏။ တခ်ိဳ႕ဆင္းရဲေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဘာသာျခားတုိ႔က ဓနဥစၥာမ်ားျဖင့္ ေထာက္ပံ့ၾကေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ေက်ာခုိင္းသြားေတာ့သည္။ အဘယ္သုိ႔ ကာကြယ္မည္နည္း။ တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔သာရွိလွ်င္ ယင္းမိသားစုမ်ားကို စားနပ္ရိကၡာ တုိ႔ျဖင့္ေထာက္ပံ့ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ထဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္ ျပန္ၿပီးစည္း႐ုံးႏုိင္ေပမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရင္းအႏွီး ေတာင့္တင္းေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံ၊ ကုန္တုိက္စသည္မ်ားကို တည္ေထာင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွေပသည္။ ဓနဥစၥာတုိ႔ရွိမွသာလွ်င္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးမ်ားကုိ ေထာက္ပ႔ံႏုိင္မည္မဟုတ္ပါေလာ။ တစ္က်ပ္ႏွင့္တစ္ရာ ဘယ္ဟာကုိ ယူမွာလဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀မွစ၍ ဘုရားျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ကိုယ့္အမ်ိဳး၏ အက်ိဳး စီးပြားကို လုပ္ခဲ့ပါသည္။ အေလာင္းေတာ္ဘ၀က ကုိယ့္အမ်ိဳးကို ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္သူမ်ားအား ကာကြယ္ေသာ အားျဖင့္ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးကုိ ေစာ္ကားသူမ်ားကုိ မိမိႏွင့္ မဆုိင္ပါဘူးဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းငုံ႔ မခံခဲ့ေပ။ တစုံတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ လူသူေလးပါး ဒုကၡေရာက္ေနလွ်င္ ထုိတစုံတစ္ေယာက္ကုိ ေနာက္ေနာင္ေရွာင္ၾကဥ္ေအာင္ တရားေသာနည္းျဖင့္ တုန္႔ျပန္ခဲ့ေပသည္သာ။ ခႏၱီ-သည္းခံရမည္´´ဟုဆုိေသာ္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ က်င့္သုံးတတ္ဖုိ႔လုိအပ္လွ၏။ တုိင္းတစ္ပါး သား လူမ်ိဳးျခား တစ္ေယာက္က ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမိန္းကေလးမ်ားကုိ မတရားသျဖင့္ေႏွာက္ယွက္ေနလွ်င္ လက္ပုိက္ၾကည့္ေန၍ မျဖစ္ေပ။ ေနာက္ေနာင္မေႏွာက္ယွက္ေအာင္ ေရွးဦးစြာ ေျပေျပလည္လည္ ေျပာဆုိရ ေပမည္။ အကယ္၍ မရခဲ့လွ်င္ ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းျဖင့္ ပုိ႔သင့္က ပုိ႔ရေပမည္။ တခါက ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ဖုိးသူေတာ္ႏွင့္ ခရီးသြားရာ၀ယ္ လမ္းခုလတ္၌ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးတစ္ေကာင္ ႏွင့္ ပက္ပင္းတုိးမိ၏။ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက ခတ္မည့္အမူအရာျဖင့္ေျပးလာရာ ဘုန္းႀကီးက ``ခ်မ္းသာပါေစ´´ဟု ေမတၱာပုိ႔ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက ေနာက္မဆုတ္ပဲ ေျပးၿမဲေျပးလာသျဖင့္ ဖိုးသူေတာ္က အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ၂-ခ်က္ေလာက္ ထုလုိက္ရာ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီး ထြက္ေျပးရွာေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ ဆရာျဖစ္သူဘုန္းေတာ္ႀကီးက ``သူေတာ္ေရ မင္းေမတၱာက ငါ့ေမတၱာထက္ ပုိစြမ္းတယ္ကြ´´ဟု ၀မ္းပန္းတသာ မိန္႔ေတာ္မူေလသတတ္။ ဤကား ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းတည္း။ ဖုိးသူေတာ္က ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ဆုံးမလုိက္ရျခင္းသည္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို ဒုကၡေရာက္ေစ လုိေသာ ေၾကာင့္မဟုတ္၊ ဆရာဘုန္းႀကီးကို ၾကည္ညိဳေလးစားေသာေၾကာင့္တည္း။ မည္သည့္အရာမဆုိ တစ္ခုခုကုိ ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ တန္ဖိုးရွိသည့္အရာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ရသည္မွာ သဘာ၀တည္း။ ယင္း သဘာ၀တရားကုိပင္ ``ဓမၼ´´ဟုေခၚသည္မဟုတ္ပါေလာ။ မတရားေလာဘဆုိတာ မတရားေလာဘဆိုသည္မွာ အတင္းအဓမၼလုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ သူမ်ားဆီက ေငြကုိ အေခ်ာင္လုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ လုယက္တုိက္ခုိက္ၿပီး လုိခ်င္ေသာစိတ္မ်ားပင္တည္း။ ကမၻာမွာ အစဆုံးျဖစ္ေသာ မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္မွာ အဒိႏၷာဒါန ( ခုိးယူျခင္း)ပင္ ျဖစ္၏။ မတရားေလာဘကုိ အေျခခံ၍ျဖစ္ေသာ ဒုစ႐ုိက္တည္း။ ကမၻာဦးလူမ်ားသည္ စားနပ္ရိကၡာအတြက္ ကုိယ့္လယ္ႏွင့္ကုိယ္ အသီးသီး စပါးစုိက္ပ်ိဳးၾက၏။ အစပိုင္း မွာ မည္သည့္ျပႆနာမွ မျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာသည့္အခါ အေခ်ာင္သမားမ်ားက စပါးမ်ားကို ခုိးၾက ေတာ့၏။ ယင္းေလာဘကား မတရားေလာဘတည္း။ သုိ႔ႏွင့္ လူအမ်ားသည္ သမာသမတ္က်ေသာ လူ တစ္ေယာက္ကို ေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး ``မင္း´´ဟု သမုတ္ကာ ရပ္ရြာနယ္ပယ္ကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းဖုိ႔အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ ခုိင္း၏။ သူခုိးဓားျပမ်ားကုိ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းဖုိ႔အတြက္ (သုိ႔မဟုတ္) မတရားေလာဘသမားမ်ားကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ ေပးဖုိ႔အတြက္ မင္းဆုိသည္မွာ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္ေပသည္။ တလြဲဆံပင္ေကာင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔သည္ `` ဒီေလာက္ရွိရင္ ေတာ္ပါၿပီ၊ ကိုယ့္မိသားစု တစ္သက္စားလုိ႔ မကုန္ဘူး၊ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး´´ဟု စသျဖင့္ ေလာဘနည္းသလုိလုိ၊ ေရာင့္ရဲသလုိလုိနဲ႔ ေျပာတတ္ၾက၏။ တလြဲဆန္ပင္ေကာင္းျခင္းပင္တည္း။ အမွန္ကား ဤကဲ့သုိ႔ေျပာျခင္းသည္ ေလာဘနည္းျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္၊ အမ်ိဳး ဘာသာကို အားမေပးလုိျခင္း၊ ဇြဲမရွိျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ့္မိသားစုတစ္သက္ စားမကုန္ေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာေနလွ်င္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းမ်ားကုိ ေပးကမ္းႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိထက္မက ခ်မ္းသာေနလွ်င္ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးကို ေထာက္ပံ ႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ဘုရားျမတ္စြာက ``ေရာင့္ရဲရမည္၊ တင္းတိမ္ရမည္´´ဟု ေဟာျခင္းသည္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မရွာရဟု ေျပာလုိသည္မဟုတ္ေပ။ တခါတရံ မတရားေလာဘႀကီးသည့္အခါ ``တုတ္ႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊ ခဲႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊ ရဖုိ႔သာအဓိက´´ဟု ဆုိၿပီး ဒုစ႐ုိက္မ်ိဳးစုံ လုပ္ေတာ့၏။ လုယက္ျခင္း၊ ခုိး၀ွက္ျခင္း၊ ေခ်ာက္တြန္းျခင္း၊ တစ္ပတ္ ႐ုိက္ျခင္းစသည္တုိ႔ကား မတရား ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာ မတရားေလာဘမ်ားကို ထိန္းေပးဖုိ႔အတြက္ ဘုရားျမတ္စြာက ``ရွိတာေလးႏွင့္ ေက်နပ္ရမယ္၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆုံးဥစၥာပါပဲ´´ဟု ေဟာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ ေပသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကုိ မလုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေဟာေတာ္မူျခင္းမဟုတ္။ တခ်ိဳ႕လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကား လူ႔ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႔သည့္အတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို မလုပ္ခ်င္ သေယာင္ေယာင္၊ ၃၁-ဘုံလုံးသည္ ဒုကၡသစၥာျဖစ္သည့္အတြက္ နိဗၺာန္တစ္ဘက္ကမ္းကိုပဲ အခုခ်က္ခ်င္း ကူးေတာ့မည့္ေယာင္ေယာင္ သံေ၀ဂတရားရေနသည့္ ေယာဂီသူေတာ္စင္ကဲ့သုိ႔ ေျပာတတ္ၾကေသး၏။ ထုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ား တရားရိပ္သာကိုသြားၿပီး တရားအားထုတ္ေသာအခါ ၂-ရက္ေလာက္ အားထုတ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာ ေတာ့၏။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ``က်န္းမာေရးကလည္း မေကာင္းဘူး၊ ဒီေတာ့ စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ မပါေတာ့ ဘယ္ အားထုတ္လုိ႔ ေကာင္းေတာ့မွာလဲ၊ တရားျပဆရာကလဲ အေတြ႕အႀကဳံႏုေသးေတာ့ တရား နာရတာက အားမရပါဘူးေပါ့ကြာ´´ဟု စသျဖင့္ ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ကိုယ့္အျပစ္ကုိ သူမ်ားေပၚပုံခ် ေလ ေတာ့သတည္း။ အမွန္ကား အေပၚယံအသိေလးကုိ တကယ့္``သံေ၀ဂတရား´´ဟု ထင္ေနျခင္းပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔ ထင္ျခင္းသည္လည္း ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ လိမ္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ သူမ်ားအလိမ္မခံရဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အလိမ္ မခံရေအာင္ သတိျပဳသင့္၏။ ေက်ာင္းဒကာႀကီးအနာထပိဏ္၊ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔သည္ ေသာတာပန္ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရွိၾကေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကီလူသားမွန္သမွ် စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကုိ မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ ` ေအာက္ကလိအာ´´ မျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳ ဘက္ေပါင္းစုံကေန မၾကည့္ဘဲ တစ္ဖက္သတ္ၾကည့္ေနရင္ေတာ့ အျမင္မွန္ကုိ ရႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ အျမင္မွန္ကုိ မရလွ်င္ လူ႕ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႕သလုိလုိ၊ စိပ္ပုတီးႏွင့္ရိပ္ႀကီးခုိေတာ့မွာလုိလုိႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း မ်ားကို မလုပ္ဘဲေနလွ်င္ ေလာကီအက်ိဳးလည္း မရ၊ ေလာကုတၱရာအက်ိဳးလည္း မရဘဲ ကီမဟုတ္ ကုတ္မဟုတ္၊ မိေနာက္မက် ဖေနာက္မမီ၊ ``ေအာက္ကလိအာ´´ ျဖစ္သြားမွာ စုိးရေပသည္။ (ၾကက္တြန္သံလည္းမဟုတ္၊ က်ီးတြန္သံလည္းမဟုတ္သည္ကုိ ေအာက္ကလိအာဟု ေခၚ၏။) လူမွန္လွ်င္ လူ႔အလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ ဘုန္းႀကီးမွန္လွ်င္လည္း ဘုန္းႀကီအလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ လူျဖစ္ ပါလ်က္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ဘဲပစ္ထားလွ်င္ (သို႔မဟုတ္) စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကို လုပ္ေသာ္လည္း စိတ္ပါ၀င္စားမႈ မရွိလွ်င္ လူ႕တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ျခင္းပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔ ပ်က္ကြက္ လွ်င္ သူ႔ မိသားစု နစ္နာပါေတာ့သည္။ `အလုပ္လုပ္ရင္ လုပ္၊ အလုပ္မလုပ္ရင္ ေသတာက ေကာင္းတယ္´´ဟူေသာ စကားပုံတစ္ခု ရွိ၏။ အသက္ရွင္သန္ေနတုန္းမွာ ေငြမ်ားမ်ားရရွိေအာင္ အလုပ္လုပ္ရမည္ ဟု ဆုိလုိျခင္းပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျပာ ၾကသည္ထင္၏။ ``ေငြသည္ ဒုတိယဘုရား´´ဟူသတတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားျမတ္စြာက ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာေရးကုိအလုိရွိသူမ်ားအတြက္ `` ဥ႒ာန- မည္သည့္ အလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ ငုတ္မိသဲတုိင္ တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္ဆုိတဲ့ ေနာက္မဆုတ္တမ္းစိတ္ဓာတ္ ရွိရမည္၊ အာရကၡ- ၾကြက္ေသတစ္ခု အရင္းျပဳဆုိသကဲ့သုိ႔ အေလအလြင့္မရွိေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမည္၊ ကလ်ာဏမိတၱ- ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ တစ္ရြာတစ္က်ီ ေဆာက္ရမည္၊ သမဇီ၀ိတ- စီမံခန္႔ခြဲမႈ စာရင္းအင္းပညာကုိ ကၽြမ္း က်င္ရမည္´´ ဟု သမၸဒါတရား ၄-ပါး ကုိ မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ႀကီးပြားေရးတရားမ်ားကုိ သတိမထားမိၾကသူမ်ားက ဘုရားျမတ္စြာ၏တရားသည္ ႀကီးပြား တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ ပိတ္ဆုိ႔သည့္တရား´´ဟု ထင္ျမင္ကုန္ေတာ့သည္။ ဤအခ်က္ကို မိမိတို႔ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားသိရွိနားလည္ထားဖုိ႔ လိုအပ္လွ၏။ သုိ႔မွသာလွ်င္ ``ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာ ဘယ္လုိတရားမ်ိဳးကုိ ေဟာသင့္တယ္´´ဆုိသည္ကုိ နားလည္မည္ျဖစ္ေပသည္။ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ သိရွိနားလည္ဖုိ႔ အေရးႀကီးလွ၏။ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးမွာ ညီေတာ္ မင္းနန္ခၽြတ္ခန္းကို ေဟာလုိ႔ မျဖစ္။ လင့္က်င့္၀တ္၊ မယားက်င့္၀တ္တရားမ်ိဳးကို ေဟာရေပမည္။ ေလာကီႀကီးပြားေရး တရားမ်ားကုိလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေဟာဖုိ႔၊ ေျပာဖုိ႔၊ ေရးဖို႔ လုိအပ္ေပသည္။ တခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္မ်ားသည္ ``တရားအားထုတ္ခ်င္သလား၊ ဘုန္းႀကီး၀တ္မွ ေကာင္းမွာေပါ့၊ ဘုန္းႀကီး မ၀တ္ႏိုင္ဘူးလား၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြကို ျဖတ္လုိက္စမ္းပါ၊ ဒါဆုိရင္ ၀တ္ႏိုင္ပါတယ္´´ဟု စသျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူၾက၏။ တခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ားမွာ ေရွာင္လႊဲ၍ မရႏုိင္ေသာတာ၀န္မ်ား ရွိေနၾကရကား တရားအားထုတ္ ခ်င္သည့္ လူတုိင္းကို ဘုန္းႀကီး၀တ္ခုိင္းလုိ႔ မျဖစ္ေပ။ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ႏွင့္ တရားအားထုတ္ လွ်င္လည္း တရားထူးမ်ား ရႏုိင္ေပသည္သာ။ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီး၌ လူဦးေရ သန္း ၇၀-ရွိရာ သန္း ၅၀-မွာ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤအေရ အတြက္ကုိ ၾကည့္လွ်င္ပင္ လူပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပား ``တရားထူးမ်ား´´ ရၾကသည္ဆုိသည္မွာ ေျပာဘြယ္မရွိ ေတာ့ေပ။ က်န္သည့္ သန္း ၂၀-ကလည္း သူတုိ႔၏ႏွလုံးသားထဲ၌ ဗုဒၶတရားမ်ား ထည့္ထားၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အရိပ္ေအာက္မွာ ရွိသည့္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီးသည္ မည္မွ်ေလာက္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ သာယာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈရွိမည္ဆုိသည္ကုိ မွန္းဆ၍ ၾကည့္ႏုိင္ပါသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ လြမ္းေမာ ဘြယ္ ေကာင္းေလစြာ့တကား။ စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ လူတစ္ေယာက္သည္ ``ဘုရားဒကာဆုိတဲ့ နာမည္တစ္လုံးရရင္ေတာ္ပါၿပီ´´ ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဘုရား တည္ေန၏။ အျခားလူတစ္ေယာက္ကား ``သားေလးရွင္ျပဳဖုိ႔၊ လွဴႏုိင္တန္းႏုိင္ဖုိ႔´´ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဇာက္ခ်ၿပီး ႀကိဳးစားပန္းစားလုပ္ေန၏။ ထုိႏွစ္ေယာက္တြင္ ဘုရားတည္ေသာသူထက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေနေသာသူက ပုိ၍ျမင့္ျမတ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ သူ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ တခါက အလြန္ရင္းႏွီးေသာ တံငါသည္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ရက္လုပ္မွ တစ္ရက္စားရ ေသာေၾကာင့္ ဥပုသ္ေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္ခ်င္ေသာ္လည္း ဥပုသ္မေစာင့္ႏုိင္ၾက။ သုိ႔ႏွင့္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဥပုသ္ေစာင့္ဖုိ႔ တုိင္ပင္ၾကေလသည္။ လျပည့္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသုိ႔ သြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္၏။ က်န္ရစ္သူ ကုိတံငါသည္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာရဖုိ႔အတြက္ ေလွတစီးနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲမွာ ႀကိဳးစား ပန္းစားႏွင့္ ငါးမ်ားကုိ ဖမ္းရေလသည္။ ငါးမ်ား ႏွစ္ေယာက္စာရေသာအခါ တံငါတဲထဲ၌ အနားယူရင္း ဥပုသ္ေစာင့္သြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေန၏။ ``အင္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးထံကေန သီလခံယူေဆာက္တည္ ၿပီးေရာ့မယ္၊ အခုခ်ိန္မွာ ဘုရားရိပ္မွာ ေနၿပီးေတာ့ ပုတီးစိပ္တရားထုိင္လုပ္ေနေရာ့ေပါ့၊ အင္း ကုသုိလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေနေရာ့မယ္၊ သိပ္ေအးခ်မ္းမွာပဲ´´ဟု စဥ္းစားၿပီး သာဓုေခၚေနေတာ့၏။ လူက တံငါတဲ၌ေနေသာ္လည္း စိတ္က ေက်ာင္းေရာက္ေန၏။ ေက်ာင္းသြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္ေသာ တံငါသည္ကလည္း ပုတီးကုံးကုိင္ၿပီး က်န္ရစ္သူ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနမိ၏။ ``အခုခ်ိန္မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ပုိက္ကြန္နွင့္ ငါးေတြ ဖမ္းေနေရာ့မယ္၊ ဒီေန႔ ငါ့အတြက္ ေ၀စုေပး ရမွာဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာ ဖမ္းရမွာ၊ ဖမ္းမွဖမ္းပါ့မလား၊ ႏွစ္ေယာက္စာ မရရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ´´ဟု ေတြးၿပီး ေလာဘႏွင့္ ေသာကျဖစ္ေနေတာ့၏။ လူက ေက်ာင္းမွာေနေသာ္လည္း စိတ္က ပုိက္ကြန္ထဲမွ မထြက္။ စိတ္ထားျဖဴစင္ေအာင္ေနထုိင္ျခင္းကုိ ``ဥပုသ္ေစာင့္သည္´´ဟုေခၚ၏။ ယင္းသုိ႔ဆုိလွ်င္ ထုိတံငါသည္ ႏွစ္ေယာက္တြင္ မည္သူက ဥပုသ္ေစာင့္သနည္း။ အေျဖကား လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလုိထင္ရွားလွပါသည္။ ``စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ``ဆုိသည့္အတုိင္း အတြင္းစိတ္ဓာတ္က တင့္တယ္လွ်င္ အရာခပ္သိမ္း တင့္ တယ္ေတာ့သည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားတည္တုိင္း ကုသုိလ္ရသည္ဟု ေျပာ၍ မရသကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးလုပ္တုိင္း လည္း တရားႏွင့္ေ၀းသည္ဟု ေျပာ၍ မျဖစ္ေပ။ တစ္ေယာက္အားထက္ ဆယ္ေယာက္အားက ပုိထိေရာက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သည့္အခါမွာလည္း ကိုယ့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွ၏။ ဘာသာျခားမ်ားသည္ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔ကုိသာလွ်င္ အထူးဦးစား ေပးၾက၏။ ထမင္းဆုိင္ျခင္းအတူတူ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ထမင္းဆုိင္ကိုသာ အားေပးၾက၏။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိ၏။ အျပစ္မဆုိသာေပ။ မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အတုယူရမည္ဆုိသည္ကုိ သိရွိနားလည္ဖုိ႔ ေျပာရျခင္းျဖစ္သည္။ တိပိဋက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးသည္ပင္လွ်င္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အားေပးၾကဖုိ႔ ကူညီၾကဖုိ႔ မိန္႔မွာ ေတာ္မူခဲ့ဖူးပါသည္။ ``သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ- ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးမွ အခက္အခဲမွန္သမွ် ေက်ာ္လႊားႏိုင္ မည္´´ဟူေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုိအမိိန္႔ကုိ လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ အထက္ တန္းက်က် မ်က္ႏွာပန္းလွလွျဖင့္ ေနႏုိင္သည္ဆုိသည္ကို မည္သည့္ေဗဒင္ဆရာကိုမွ် ေမးစရာ မလိုေပ။ မည္သည့္အလုပ္ကုိပဲလုပ္လုပ္ ``တစ္ေယာက္အား´´ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းထက္ ဆယ္ ေယာက္အား´´ ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းက ပုိ၍ထိေရာက္၏။ ယေန႔ေခတ္၌ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာျပည္သားတုိင္းရင္းသားမ်ားကုိ ေျမာက္ျမားစြာ ေတြ႕ရွိရေပသည္။ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈသည္ ယင္းကဲ့သုိ႔တုိင္းတစ္ပါးမွာေနၾကသည့္သူမ်ားမွာ ပုိ၍ အေရးႀကီး၏။ တုိင္းတစ္ပါးတုိ႔၌ အလုပ္အကုိင္၊ ေနရာတုိက္ခန္း၊ အစိုးရ႐ုံး´´စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႕ ရွိႏိုင္ေပသည္။ ယင္းအခက္အခက္မ်ားကုိ စုေပါင္းၿပီးေျဖရွင္းမွ ပုိ၍ အဆင္ေျပႏုိင္ပါ၏။ လူတစ္ရာအတူေနေသာ္လည္း ``သူတစ္လူငါတစ္မင္း´´ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ တစ္ရာအား´´ မရွိေတာ့။ တခ်ိဳ႕ရြာ၊ ရပ္ကြက္တုိ႔၌ ဘာသာျခားလူဦးေရထက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လူဦးေရက အဆမတန္ ပုိ၍မ်ား၏။ သုိ႔ေသာ္ ဘာသာျခားတုိ႔ကား စည္းလုံးမႈရွိရကား စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးစသည္တုိ႔၌ ဘာသာျခားတုိ႔ကပဲ ေရွ႕ကဦးေဆာင္ ေနပါေတာ့သည္။ မနာလုိ၍ ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ အတုယူလုိေသာေၾကာင့္ ေျပာရျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ``အမ်ားအတြက္´´ဆုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တုိးခ်ဲ႕ၿပီး ညီညီညြတ္ညြတ္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္ေနပါၿပီ။ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာအတြက္ တက္ကုန္ရြက္ကုန္လႊင့္ၿပီး စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကလွ်င္ ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမ်ား မႀကီးပြားစရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိကဲ့သုိ႔လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ သမၼာသမၺဳဒၶ ေခၚတြင္ ျမတ္ဘုရားရွင္၏ အလုိဆႏၵႏွင့္ ကိုက္ညီပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါသည္။ သီတဂူ- အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ(သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္၊ စစ္ကုိင္း)ထံမွ..ျပန္လည္မွ်ေ၀ပါသည္။ ခ်မ္းသာပါေစ..၊ေအးၿငိမ္းပါေစ..၊ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစ..။ (ည.ည.တ)

Monday, July 23, 2012

What is Buddhism ?ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ ဘာလဲ၊

ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမူ  ၅  ရပ္
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု ကဆုန္လၿပည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ဘီစီ ( ၅၈၈ ) က ဒီကမၻာႀကီးမွာ   ဗုဒၶရတနာ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့ပါ သည္။
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု  ၀ါဆိုလၿပည့္ စေနေန႔ ဘီစီ ( ၅၈၈ ) မွာ  ဓမၼ ရတနာ စတင္ခဲ့ပါသည္။
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု  ၀ါဆိုလၿပည့္ေက်ာ္ ၂ ရက္  တနလၤာေန႔  ဘီစီ ( ၅၈၈ ) မွာ သံဃရတနာ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့ပါ သည္။
ၿမတ္ဗုဒၶ ဟာ ဘုရားအၿဖစ္ နဲ႔  ၄၅ နွစ္ေနၿပီး ၊  မဟာသကၠရာဇ္  ၁၄၈ ခု ကဆုန္လၿပည့္ အဂၤါေန႔ ဘီစီ (  ၅၄၃ ) ခု မွာ  ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူပါ သည္။
ဗုဒၶအၿဖစ္နွင့္  ၄၅ နွစ္ အတြင္းတြင္   တာ၀န္ႀကီး ၂ ရပ္ ကုိ  တစ္ေန႔လွ်င္  ၂၂ နာရီ ၂၀ မိနစ္ ခန္႔မွ်  ေန႔မအား ၊ ညမနား  လူသားသတၱ၀ါတို႔၏ ေကာင္းက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကုိး ၍  ထမ္းေဆာင္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ထုိတာ၀န္ႀကီး ၂ ရပ္မွာ
၁။     ဓမၼကို  ေဟာေၿပာၿခင္း ၊ ေၿဖဆိုၿခင္း
၂။     သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္း ကို ထူေထာင္ၿခင္း တုိ႔ၿဖစ္ပါသည္။
ထိုၿမတ္ဗုဒၶ ေဟာေၿပာၿပသည့္ ဓမၼအတိိုင္း  လက္ေတြ႕လိုက္နာ က်င့္သံုးသူမ်ားကို  ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟုေခၚဆိုပါသည္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ၿဖစ္ရန္အတြက္ က်ယ္ၿပန္႕ေသာ ဥပေဒမ်ား မရွိပါ။
ဘုရားကို ကုိးကြယ္ရာဟူႈ၍  ဆည္းကပ္ၿခင္း ၊
တရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ၿခင္း၊
သံဃာကို ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ၿခင္း   ဆိုေသာ  သရဏဂံုသံုးပါး ကို လက္ခံလိုက္သည္နွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အၿဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိ ပါသည္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးအတြက္ လိုက္နာရမည့္  စည္းကမ္း 5 မ်ိဳး ရွိပါသည္။၄င္းတို႔မွာ -
၁။     သက္ရွိလူသား တိရစၦာန္တို႕၏အသက္ ကိုသတ္ၿခင္းမွ ေရွာင္ႀကဥ္ရၿခင္း၊
၂။     သူတစ္ပါး ပစၥည္းကို ခိုးယူ လုယက္ၿခင္းမွ ေရွာင္ႀကဥ္ ရၿခင္း ၊
၃။     ကာမဂုဏ္  ေဖာက္ၿပန္မႈ ၊ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ၿပန္ မႈမွ  ေရွာင္ႀကဥ္ရၿခင္း
၄။     မဟုတ္မမွန္  ေၿပာဆိုၿခင္း မွေရွာင္ႀကဥ္ရၿခင္း ၊
၅။     မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲၿခင္း ၊ ေရာင္း၀ယ္ၿခင္း မွ ေရွာင္ႀကဥ္ရၿခင္း   တို႔ၿဖစ္ပါသည္။

ၿမတ္ဗုဒၶ ခ်မွတ္ေပးသည့္ ဤ စည္းကမ္း ငါးခ်က္ကိုႀကည့္ၿခင္းအားၿဖင့္ ၊ ၿမတ္ဗုဒၶသည္ လူသားတို႔၏အသက္ အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာ  လံုၿခံဳေရး ၊ 
အိမ္ေထာင္ေရးသာယာေစေရး၊
ကမၻာေလာကႀကီးတြင္ သစၥာတရားထြန္းကားေစေရး ၊
လူသားတို႔၏ဥာဏ္ရည္အဆင့္အတန္း မီေရး  စေသာ အေရးတို႔ကို ေမွ်ာ္ေတြးကာ  အထက္ပါစညး္ကမ္း ငါးခ်က္ကုိ ခ်မွတ္ခဲ့ေႀကာင္း ေတြ႕နိုင္ပါသည္။
လူသားတို႔သည္  အေပ်ာ္ႀကဴးၿခင္း ၊  အလိုရမက္ ႀကီးၿခင္း၊ ေႀကာက္စိတ္မ်ားၿခင္း ၊ တို႔ေႀကာင့္မိမိတို႔၏ဘ၀အတြက္အားကိုးရာ မ်ားကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ကာ  ယံုႀကည္ကိုးကြယ္တတ္ႀကပါသည္။ စိတၱဇ အေတြးမ်ားကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ကာ ကိုးကြယ္ လက္ခံေနသည္ကို  ၿမတ္ဗုဒၶ  မနွစ္သက္ခဲ့ပါ။
ထို႔ေႀကာင့္ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မွန္ပါက  အထင္စြဲအာရံု ၊  ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးစံုကို  စြန္႔လႊတ္ရမည္ၿဖစ္ပါသည္။
အေတြးစြဲ အလီလီ ယံုႀကည္မႈအရပ္ရပ္ကို လည္းပယ္စြန္႔ ႀကရပါမည္။
သို႔ၿဖစ္၍ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ ၿဖစ္ေရးအတြက္  ဥပေဒသမူႀကီး 5 ရပ္ကို  စံၿပဳ သတ္မွတ္ထားခဲ့ပါသည္။
ထို႔ေႀကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ပါက-
၁။     ယံုႀကည္မႈသဒၵါတရား ရွိရပါမည္။
၂။     ေစာင့္ထိန္းမႈသီလ ရွိရပါမည္။
၃။     ေကာတုဟလ မဂၤလာကို မယံုႀကည္ရပါ။
၄။     ကံတရားကို ယံုႀကည္သူၿဖစ္ရပါမည္။
၅။     သာသနာေတာ္ ၿပင္ပ၌  ကိုးကြယ္မႈကို မရွာမွီးရ ။

၁။     ယံုႀကည္မႈသဒၵါတရား ရွိရမည္ဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း
ဘုရား ၊တရား၊ သံဃာ ရတနာ သံုးပါးတို႔၌  ဘုရားစစ္ ဘုရားမွန္ ၊ တရားစစ္ တရားမွန္၊  သံဃာစစ္ သံဃာမွန္ ၿဖစ္ေႀကာင္း ယံုႀကည္လက္ခံေသာ စိတ္ရွိရမည္ဟုဆိုလိုသည္။


၂။     ေစာင့္ထိန္းမႈသီလ  ရွိရမည္ဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း
၀ါရိတၱ သီလဟုေခၚေသာ  -ငါးပါး - ရွစ္ပါး သီလနွင့္
စာရိတၱသီလ ဟုေခၚေသာ လင္က်င့္၀တ္၊ မယားက်င့္၀တ္၊ ဆရာ့က်င့္၀တ္၊ တပည့္က်င့္၀တ္၊ မိဘက်င့္၀တ္ ၊ သားသမီးက်င့္၀တ္ ၊ အထက္လူႀကီးက်င့္၀တ္၊ ေအာက္လက္ငယ္သားက်င့္၀တ္ စေသာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာက်င့္၀တ္သီလမ်ား နွင့္ ၿပည့္စံုရမည္ဟုဆိုလိုပါသည္။
ဤဥပေဒသ တြင္ ၿမတ္ဗုဒၶသည္ လူသားတို႔အား  -မလုပ္ဘဲေနရမည္ကုိ မလုပ္ဘဲေနရဲေသာသတၱိ၊
လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို  လုပ္ရဲေသာသတၱိ မ်ား စိတ္မွာေမြးၿမဴနိုင္ရန္ မီးေမာင္းထိုးၿပသြားခဲ့ပါသည္။

၃။     ေကာတုဟလ မဂၤလာ ကို မယံုႀကည္ရဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း
အခိ်ဳ႕ေသာလူမ်ားသည္   -အိမ္ေၿမာင္စုတ္ထိုးလွ်င္ေကာင္းသည္ ၊  က်ီးကန္းလာနားရင္နိမိတ္မေကာင္းဘူး ၊ စေသာ ေကာတုဟလမဂၤလာကိုယံုႀကည္ လက္ခံတတ္ႀကပါသည္၊      
ၿမတ္ဗုဒၶက  - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္ပါက  ရက္ရာဇာ ၊ၿပႆဒါး ၊ က်ီးကန္းလာနားၿခင္း၊ အိမ္ေၿမာင္စုတ္ထိုးၿခင္း ၊ ေနႀကတ္ၿခင္း ၊ လႀကတ္ၿခင္း စသည္တို႔ေႀကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳး ရွိသည္ဆိုၿခင္းအား၊ လက္မခံရန္ ဥပေဒသ နံပါတ္ 3 တြင္ ခ်မွတ္ေတာ္မူထားပါသည္၊
ေကာင္းက်ိုဳးလိုလားသူ သည္ ေကာင္းေသာလုပ္ရပ္  ကိုလုပ္ရမည္၊
မေကာင္းက်ိဳးမခံစားလိုသူမ်ားအေနနွင့္  မေကာင္းေသာအၿပဳအမူ  အေၿပာအဆို အေတြးအႀကံမ်ားကို မၿပဳလုပ္မိဖို႔လိုပါသည္။
မိမိ၏ အေတြးအႀကံမ်ားက မေကာင္းေသာဘက္တြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနေသာ္လည္း   တန္ၿပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေကာင္းက်ိဳးကိုေမွ်ာ္လင့္ေနၿခင္းသည္ ကား ၊  ေကာင္းကင္က ေရစီး၊ေၿမႀကီးကလသာ မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနသူ နွင့္တူေနပါမည္။

၄။     ကံတရားကိုယံုႀကည္သူၿဖစ္ရမည္ ဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း
ဗုဒၶ၏ေဒသနာေတာ္တြင္  - အႀကင္မ်ိဳးေစ့ကို စိုက္ပ်ိဳး၏။   ထိုအပင္ကိုသာလွ်င္ ရိတ္သိမ္းရ၏ဆိုသည့္အတိုင္း   ေကာင္းကံလုပ္လွ်င္ ေကာင္းက်ိဳးကိုခံစားရမည္၊
မေကာင္းကံ လုပ္လွ်င္   မေကာင္းက်ိဳးကို ခံစားရမည္ဆိုေသာ သေဘာတရားကို ယံုႀကည္လက္ခံရမည္ဟုဆိုလိုပါသည္။

ကံတရားအေႀကာင္းကို အနည္းငယ္ထပ္ေၿပာရလွ်င္-
သစ္ပင္တစ္ပင္ကိုနမူနာႀကည့္ပါ။
ထိုသစ္ပင္ ရွင္သန္ႀကီးထြားေစရန္
၁။     လံုေလာက္ေသာေနေရာင္ၿခည္
၂။     လံုေလာက္ေသာေရဓာတ္
၃။     ႀကီးထြားသီးပြင့္ရမည့္အခ်ိန္အခါ
ထိုအေႀကာင္းတရား  ၃ မ်ိဳး ေပါင္းဆံုမွသာလွ်င္ ၊သစ္ပင္သည္  ရွင္သန္ ႀကီးထြား ပြင့္သီးမည္ၿဖစ္ပါသည္။၄င္းကို  ဗီဇ နိယာမဟုေခၚပါသည္။
ဤဗီဇနိယာမ ကဲ့သို႔ပင္ - မိမိတို႔ၿပဳလုပ္လိုက္ေသာေကာင္းကံ ၊ ဆိုးကံ မ်ားသည္ ၿပဳလုပ္လိုက္ၿပီးသည္နွင့္တၿပိဳင္နက္  မိမိတို႔၏ခႏၶာကိုယ္တြင္  သတၱိမ်ားကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားႀကပါသည္။ မိမိတို႔ခႏၶာကိုယ္မွာရွိေသာ ထိုသတၱိ မ်ားသည္   ေစတနာသမဂၤ ီတာ၊ ကမၼ သမဂၤ ီတာ၊  ဥပဌာနသမဂၤ ီတာ၊   ၀ိပါကသမဂၤ ီတာ၊ ဆိုေသာ အေႀကာင္းတရား ၄ မ်ိဳးေပါင္းစံုေသာအခ်ိန္တြင္ တန္ၿပန္သက္ေရာက္မႈအၿဖစ္၊ ဧကန္အက်ိဳးေပးမည္ၿဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ၿမတ္ဗုဒၶက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္လွ်င္  ဤ ကမၼနိယာမ၏ သေဘာတရားကို ယံုႀကည္လက္ခံသူ ၿဖစ္ရမည္ဟုမိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

 ၅။    သာသနာေတာ္ ၿပင္ပ၌  ကုိးကြယ္မႈကို မရွာမွီး ရဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း
လူအမ်ားသည္ အေပ်ာ္ႀကဴးၿခင္း ၊  အလိုႀကီးၿခင္း ၊ ေႀကာက္စိတ္မ်ား ၿခင္း၊  စိုးရိမ္စိ္တ္မ်ားၿခင္းတို႔ေႀကာင့္  သာသနာေတာ္၏ၿပင္ပၿဖစ္ေသာ  နတ္ကိုးကြယ္ၿခင္း ၊  ဘိုးေတာ္ မယ္ေတာ္  ကိုးကြယ္ၿခင္း ၊  အင္းအိုင္လက္ဖြဲ႕ ေဗဒင္  မႏၱာန္ ကုိ အားထားယံုႀကည္ၿခင္း  စေသာ သာသနာေတာ္ ၿပင္ပ ကိုးကြယ္ရာမ်ားကို  ရွာမွီးကိုးကြယ္ေနႀကပါသည္။
ၿမန္မာၿပည္တြင္ေခတ္စားေနေသာ အတြင္း ၃၇ မင္း ၊ အၿပင္ ၃၇ မင္း၊ သူရႆတီ မယ္ေတာ္စေသာ နတ္တို႔၏သမိုင္းေႀကာင္း ကိုၿပန္ႀကည့္ပါက ၊  ၿမန္မာၿပည္ၿဖစ္နတ္မ်ား ၊ အစိမ္းေသ နတ္မ်ား ၿဖစ္သည္ကုိ ေလ့လာေတြ႕ရွိရပါသည္။
ၿဗဟၼဏတို႔စိတ္ကူးပံုေဖာ္ကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ  တကယ္မရွိသည့္ သူရႆတီ နတ္သမီး ကို ပိဋကတ္ သံုးပံုေစာင့္ နတ္သမီးအၿဖစ္  ယံုႀကည္ကိုးကြယ္ေနႀကၿခင္းသည္ ၊ ပိဋကတ္သံုးပံုကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ခဲ့ႀကေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို  ေစာ္ကားၿခင္းၿဖစ္သကဲ့သို႔  မိမိ၏ ဦးေနွာက္နွင့္ နွလံုးသားကို  အသိအမွတ္မၿပဳရာေရာက္ပါသည္။
မနုႆေဗဒပညာရွင္တစ္ဦး၏အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို ဤေနရာတြင္ တင္ၿပရလွ်င္၊ - ထာ၀ရ ဘုရားက လူတို႔ကိုဖန္ဆင္းထားၿခင္း မဟုတ္၊ လူတို႔ကသာ ထာ၀ရဘုရားကို ဖန္ဆင္းထားၿခင္း  ၿဖစ္သည္ဟုဆိုပါသည္။
 ဤကဲ့သို႔ပင္ -  နတ္တို႔က လူတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ထားၿခင္း မဟုတ္ ၊ လူတို႔ကသာ နတ္တို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ထားၿခင္း ၿဖစ္သည္ဟု ဆိုနုိင္ပါသည္။
ထို႕ေႀကာင့္ ၿမတ္ဗုဒၶက   ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္လွ်င္ ၊သာသနာပ ကိုးကြယ္မႈကို  မရွာရဟု မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။

ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ ၿဖစ္ဖို႔ရန္အတြက္ - 
ယံုႀကည္မႈသဒၵါတရားရွိရမည္၊
ေစာင့္ထိန္းမႈသီလရွိရမည္၊
ေကာတုဟလ မဂၤလာကိုမယံုႀကည္ရ၊
ကံတရားကိုယံုႀကည္သူၿဖစ္ရမည္၊
သာသနာေတာ္ၿပင္ပ ကိုးကြယ္မႈမရွာရ၊
ဆိုေသာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမူ ၅ ခ်က္ကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္၍ ၊  ဗုဒၶ၀ါဒသေဘာတရားၿဖစ္ေသာ ဆင္းရဲၿခင္းမွ ခ်မ္းသာၿခင္းသို႕၊  မေကာင္းမႈမွ ေကာင္းမႈသို႔ ၊ အေမွာင္မွ အလင္းသို႔ ၊ မသိမႈမွ သိမႈသို႔ ၊ ဒုကၡအတြင္းမွ ဒုကၡလြတ္ေၿမာက္ရာသို႔ေရာက္ေအာင္  ၊ အသိ  အက်င့္   ဘက္စံုၿမွင့္၍ ၊ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ၿဖစ္ေအာင္  သင္တုိ႔ ငါတို႔ ႀကိဳးစားးႀကပါစို႔။

Theravada Buddhist Foundation  ( ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမူ ၅ရပ္ ) by  Ashin  Tikkkhanyanalinkara
၁၅.၈.၂၀၀၆ ခုနွစ္ မႏၱေလးၿမိဳ႕  Intenisty  Speaking  Center  မွာ ဘာသာႀကီး မ်ားဆိုင္ရာ နွီးေနွာဖလွယ္ပြဲေလးက်င္းပ ခဲ့ပါသည္။ထိုနွီးေနွာဖလွယ္ပြဲ တြင္ Ashin  Tikkkhanyanalinkara
ဖတ္ႀကားတင္သြင္းခဲ့ေသာ စာတမ္းေလးကို  မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါသည္။အေၿပာနွင့္ေရးသားထားသည္ကို စာကဲ့သိုၿပင္ဆင္သည္မွအပ မူရင္း အတိုင္းတင္ၿပေပးလိုက္ပါသည္။

Thursday, July 19, 2012

"ကိုးကြယ္ရာ ရတနာသံုးပါး"

လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ ဗုဒၶဘာသာနွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ယံုၾကည့္ရမည့္ အခ်က္မ်ားကို ယံုၾကည္ပါမွ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ ျဖစ္နုိင္ပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္သည္ ရတနာ သံုးပါး၊ ကံနွင့္ ကံ၏ အက်ိဳးတရား၊ မ်က္ေမွာက္ေလာကနွင့္ တမလြန္ေလာက စသည္တို ့ကို ယံုၾကည့္နုိင္ရမည္။



'ရတနာ သံုးပါး'


(က) ဗုဒၶ ရတနာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးသည္ ဗုဒၶရတနာ၊ ဓမၼရတနာနွင့္ သံဃာရတနာတည္းဟူေသာ ရတနာသံုးပါကို ကိုးကြယ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ သတၱ၀ါတို ့၏ ေဘးဒုကၡကို ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၊ ဓမၼနွင့္ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာသံုးပါးကို သရဏဟူ၍လည္း ေခၚေ၀ၚပါသည္။
ျမတ္ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ရျခင္းမွာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရား၏ သတၱ၀ါတုိ ့ကို ႀကီးပြားခ်မ္းသာေၾကာင္း နည္းလမ္း၌ ျဖစ္ေစျခင္း၊ မႀကီးပြား မခ်မ္းသာေၾကာင္း မေကာင္းေသာ နည္းလမ္းမွ ဆုတ္နစ္ေစျခင္းနွင့္ အျပစ္ေဒါသ အလံုးစံု ကင္စင္၍ ဂုဏ္ေက်းဇူးအလံုးစံုနွင့္ ျပည့္စံုေစျခင္းတို ့ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။
(ခ) ဓမၼ ရတနာ
ဓမၼရတနာတည္းဟူေသာ ဘုရား၏ တရားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ရျခင္းမွာ တရားေတာ္ကို   က်င့္ၾကံလုိက္နာသူတို ့ကုိ ဘ၀သံသရာခရီးခဲမွ ထုတ္ဆြဲကယ္တင္ျခင္း၊ တရားက်င့္တုန္း အခုိက္နွင့္ က်င့္ၿပီး ေနာက္ကာလတုိ ့၌လည္း သက္သာမွုကိုေပးေစျခင္းျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ ့၏ ေဘးဒုကၡကို ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးေစနုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
(ဂ) သံဃာ ရတနာ
သံဃာေတာ္ကို ကိုးကြယ္ျခင္းမွာ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေကာင္းမွုကုသုိလ္တုိ ့ကို
ႀကီးက်ယ္ဖြံ ့ၿဖိဳးအက်ိဳးမ်ားေစရန္ ျပဳျခင္းျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ သတၱ၀ါတုိ ့၏ ေဘးဒုကၡကို ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးနုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ထုိရတနာသံုးပါးအား ၾကည့္ညိဳေလးစား ကိုကြယ္ဆည္းကပ္ေသာသူကို သရဏဂံုတည္သူဟု ေခၚပါသည္။ ထုိသူသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ ဘ၀သုိ ့ေရာက္ရမည္ ျဖစ္သည့္ျပင္ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ အေျခြအရံေပါမ်ားျခင္း စေသာ အက်ိဳးမ်ားကို ရရွိမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃာ၊ ဆရာ၊ မိဘ တည္းဟူေသာ အနေႏၱာအနႏၱ ငါးပါးကို တစ္ဂုိဏ္းတည္းထား၍ ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ၾကရသည္။

အနေႏၱာအနႏၱ ငါးပါး
(၁) ဗုဒၶဂုေဏာ အနေႏၱာ၊
(၂) ဓမၼဂုေဏာ အနေႏၱာ၊
(၃) သံဃာဂုေဏာ အနေႏၱာ၊
(၄) မာတာပိတုဂုေဏာ အနေႏၱာ၊
(၅) အာစရိယဂုေဏာ အနေႏၱာ၊
* ဗုဒၶဂုေဏာ-ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္သည္၊ အနေႏၱာ-အဆံုးမရွိ က်ယ္၀န္းလွ၏။
*ဓမၼဂုေဏာ-တရားေတာ္၏ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္သည္၊ အနေႏၱာ-အဆံုးမရွိ က်ယ္၀န္းလွ၏။
* သံဃာဂုေဏာ -သံဃာေတာ္ျမတ္၏ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္သည္၊ အနေႏၱာ-အဆံုးမရွိ က်ယ္၀န္းလွ၏။
* မာတာပိတုဂုေဏာ-အမိအဘတုိ ့၏ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္သည္၊ အနေႏၱာ-အဆံုးမရွိ က်ယ္၀န္းလွ၏။

* အာစရိယဂုေဏာ-ဆရာသမားတုိ ့၏ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္သည္၊ အနေႏၱာ-အဆံုးမရွိ က်ယ္၀န္းလွ၏။

Saturday, July 7, 2012

ဘုရားဆိုတာ ... ေစတီဆိုတာ

မိမိတို႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ ဘာသာနဲ႔ အျခားဘာသာမ်ားတြင္ အ႐ိုအေသေပး ကိုးကြယ္ေလ့ရွိတဲ့ အရာကို ျမန္မာတို႔ဘာသာစကားအရ “ဘုရား”လို႔ ေခၚၾကတယ္။

ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္တြင္ ‘ဘုရား’ ဆုိတဲ့အသံ၊ ‘ဘုရား’ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခပ္မ်ားမ်ား အသံုးျပဳၾကေတာ့ ‘ဘုရား’ဆိုတဲ့အသံ ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ အဲဒီ‘ဘုရား’ဟာ ဘာလဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေမးခ်င္စရာ ျဖစ္လာပံု ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အလႉပြဲတစ္ခုမွာ ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ စရဏတရား (၁၅)ပါးကို ေဟာၿပီးလို႔ ေရစက္ခ် အမွ်ေပးေဝၿပီးတဲ့အခါမွာ ဒကာေလးတစ္ေယာက္က “အျခားဘာသာေတြမွာ ဘုရားလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ God လို႔ နားလည္သြားပါတယ္။ တပည့္ေတာ္တို႔ဘာသာမွာ ‘ဘုရား’ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြက မ်ားလြန္းလို႔ ဒီမွာ ေမြးတဲ့ ကေလးေတြက ဘုရားဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးလာရင္ အေတာ္ရွင္းျပရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ‘ဘုရား’ဟာ ဘာလဲဆိုတာ ရွင္းျပေပးပါ”လို႔ ေမးလာပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ အေမးခံလိုက္ရေတာ့ ဒီေကာင္ ဘာေၾကာင္ၿပီး ငါ့ကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေမးခြန္းကို ေမးရသလဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေနာက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္သြားတယ္။
ေနာက္မွ .. ေအးေလ .. သူသိခ်င္လို႔ ေမးမွေတာ့ သင့္ေတာ္တဲ့အေျဖ ေပးရမွာေပါ့ဟု စိတ္ကို ျပင္ကာ “ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘုရားဆိုတာ ဗုဒၶကို ေခၚတယ္။ ဗုဒၶ(ဘုရား)ဟာ လူသားျဖစ္ၿပီး သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စတဲ့ အညစ္အေၾကး(ကိေလသာ)ေတြ မရွိေတာ့လို႔ စင္ၾကယ္သူ၊ ျမင့္ျမတ္သူ၊ အသိဉာဏ္ ထက္ျမက္သူ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္သူ၊ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္႐ြက္သူ ျဖစ္တယ္။
ဗုဒၶဟာ ဖန္ဆင္းရွင္(Creator or God) မဟုတ္ဘူး။
ဖန္ဆင္းရွင္ရဲ႕ လက္ေဝခံတပည့္ (messiah, prophet) မဟုတ္ဘူး။
ဖန္ဆင္းရွင္ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္၊ တမန္ေတာ္၊ ကယ္တင္ရွင္လည္း မဟုတ္ဘူး။
သူ႕ရဲ႕အယူအဆ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ကို ကိုယ္တိုင္က်င့္သံုးၿပီး၊ ရရွိတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြကို သတၱိရွိရွိ ရဲရဲဝ့ံဝံ့နဲ႔ လူထုကို ခ်ျပရဲသူ ျဖစ္တယ္။
ဒါ .. ငါေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ငါ့အထက္က လူက ေျပာတာ၊ ငါ့အေဖက ေျပာတာလို႔ ကုိယ့္စကားကို သူမ်ားစကားျဖစ္ေအာင္ မေျပာဘူး။
ဒါကို ငါကိုယ္တိုင္သိလို႔ ေျပာတယ္။
ငါေျပာတာေတြကို မင္းတို႔ စစ္ေဆးၾကည့္ႏိုင္တယ္။ က်င့္သံုးၾကည့္ႏိုင္တယ္။
က်င့္သံုးလို႔ မင္းတို႔အတြက္ အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိတယ္ဆိုရင္ ဆက္ၿပီး က်င့္သံုးေပ့ါ။
ငါေျပာတာ နားမေထာင္လို႔၊ ငါခိုင္းတာ မလုပ္လို႔၊ ငါ့ကို ဆရာလို႔ မသတ္မွတ္လို႔ ငါက မင္းတို႔ကို အျပစ္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။
အသိဉာဏ္ရွိမႈ၊ အက်င့္သိကၡေကာင္းမြန္မႈ၊ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္႐ြက္မႈ စတဲ့ အရာေတြမွာ ဘယ္သူမွ ငါ့အထက္မွာ မရွိလို႔ ငါဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေဝခံ အေစအပါး တပည့္မဟုတ္လို႔ ငါ့စကားကို နားမေထာင္ရင္ ငါ့အထက္က လူက မင္းတို႔ကို အျပစ္ေပး အေရးယူမယ္၊ ကယ္တင္မယ္လို႔ မေျပာဘူး။
ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ျပဳလုပ္သူပဲ ေကာင္းတာကို ရရွိမယ္။
မေကာင္းတာလုပ္ရင္ ျပဳလုပ္သူပဲ မေကာင္းတာကို ရရွိမယ္။
မင္းတို႔ မေကာင္းမႈလုပ္တာကို မင္းတို႔ကိုယ္စား ငါက ဝင္ခံေပးလို႔ မရဘူး။ မေပးႏိုင္ဘူး။
သားက်ဴးလြန္တဲ့ လူသတ္မႈစတဲ့ ရာဇဝတ္မႈေတြရဲ႕ အျပစ္ဒဏ္ကို အေဖက ဝင္ခံေပးရင္ ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္ဥပေဒမွာမွ မရွိလို႔ မင္းလုပ္တဲ့အျပစ္ကို ငါဝင္ခံေပးမယ္လို႔ ယုတၱိမရွိတဲ့ စကားကို မေျပာဘူး။
ဒါေပမယ့္ ဒါကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ အက်ိဳးရွိတဲ့အလုပ္၊
ဒါကေတာ့ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့အလုပ္၊
ဒါကေတာ့ လုပ္သင့္တဲ့အလုပ္၊ မလုပ္သင့္တဲ့အလုပ္လို႔ ခြဲျခားေျပာျပႏိုင္တယ္လို႔ အမွန္အတိုင္း ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာျပရဲသူ ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒို႔က သူ႔ကို ဆရာတင္ၿပီး ဆရာအျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး ‘ဗုဒၶ ဘုရား’လို႔ ေခၚတာ။”

ေမး။     ။ မွန္ပါ။ ဒါကိုေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္တို႔ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ‘ဘုရား .. ဘုရား’နဲ႔ ထည့္ထည့္ေျပာေနတာ၊ အဲဒီ ဘုရားကေကာ ဘာလဲ။

ေျဖ။     ။ အဲဒါကေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈအရ ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းတဲ့ စကားလံုး တစ္လံုးပါ။

ေမး။     ။ အျခားဘာသာေတြမွာ ဘုရားလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ (God)လို႔ နားလည္သြားတာပဲ။ တပည့္ေတာ္တို႔က်မွ ‘ဘုရား’ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြက မ်ားလိုက္တာ။ ဒီမွာ ေမြးတဲ့ ကေလးေတြကို ဘုရားဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို အေတာ္ ရွင္းျပရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။

ေျဖ။    ။ေအး ... ခုေခတ္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ မင္းဆိုတဲ့ ဘုရင္မရွိလို႔ ေတာ္ေသးသကြ။ ဘုရင္ရွိရင္ ဘုရင္က ... ဟဲ့ အမတ္ႀကီး၊ ေမာင္မင္းလို႔ ေခၚလိုက္ရင္ မွန္လွပါဘုရားဆိုၿပီး သူနဲ႔ေျပာတိုင္း ဘုရား ... ဘုရား လို႔ ထည့္ေျပာရတာ ရွိေသးတယ္။

+++++

ေစတီ

ေမး။    ။ ဘုရားတည္တယ္၊ ဘုရားတည္တယ္ဆိုတာကေကာ ဘာပါလဲ။ ခု အခၽြန္အတက္ေတြနဲ႔ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ အေဆာက္အဦေတြဟာ ဘုရားေတြလား။

ေျဖ။    ။ ေအာ ... ခုမွပဲ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘုရားဆိုတာ ဘာလဲလို႔ မင္းဘာေၾကာင့္ေမးတယ္ဆိုတာ ငါနားလည္သြားၿပီ။ ဘုရားဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဘုရားဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးစရာျဖစ္လာတာပဲ။
ေအး ... အဲဒီ အခၽြန္အတက္ေတြနဲ႔ ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္ ေ႐ႊတေျပာင္ေျပာင္ အေဆာက္အဦကိုလည္း ဘုရားလို႔ အလြယ္တကူ ေခၚၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေဆာက္အဦက ဗုဒၶ(ဘုရား) မဟုတ္ဘူး။
“ဘုရားေက်ာင္း” ဒါမွမဟုတ္ “ေစတီ”လို႔ ေခၚတယ္။
ေစတီဆိုတာ အ႐ိုအေသေပးထိုက္တဲ့ ေနရာဌာန၊ အေဆာက္အဦလို႔ အဓိပၸာယ္ထြက္တယ္။
ျမန္မာေတြက အဲဒီ ေစတီေတြကို ဘုရားလို႔ အလြယ္တကူ ေခၚလိုက္တယ္။
ဥပမာ - ေ႐ႊတိဂံုဘုရားလို႔ အလြယ္တကူ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေ႐ႊတိဂံုဟာ ဗုဒၶ(ဘုရား) မဟုတ္ဘူး။ ေစတီ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေ႐ႊတိဂံုေစတီလို႔ ေျပာရင္ ပိုၿပီး ရွင္းသြားမယ္။

ေမး။     ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို အေဆာက္အဦမ်ိဳး၊ ဥပမာ-ေ႐ႊတိဂံုလိုမ်ိဳးကို အ႐ိုအေသေပးရတာလဲ။ ရွိခိုးဦးခ်ရတာလဲ။ ဘုရားဖူးသြားတယ္ဆိုတာ အဲဒီလို အေဆာက္အဦေတြကို သြားေရာက္ လွည့္လည္ ၾကည့္႐ႈတာလား။ အဲဒီ အေဆာက္အဦေတြကို ေ႐ႊေတြခ်ထားလို႔၊ ထီးဆိုတဲ့အရာမွာ စိန္ ေ႐ႊ စတဲ့ ရတနာေတြ တပ္ဆင္ထားလို႔ ဘုရားဆိုၿပီး ရွိခိုးဦးခ်ၾကတာလား။

ေျဖ။     ။ အဲဒီလို စိန,္ေ႐ႊစတဲ့ ရတနာေတြရွိေနလို႔ အ႐ိုအေသေပးတာ ရွိခုိးဦးခ်တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြ။ အဲဒီ အေဆာက္အဦထဲမွာ ဗုဒၶ(ဘုရား)နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ဓာတ္ေတာ္ေတြ ထည့္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားလို႔ အ႐ိုအေသေပးတာ ရွိခုိးဦးခ်ၾကတာ ျဖစ္တယ္။

ေမး။     ။ ဓာတ္ေတာ္ဆိုတာကေကာ ဘာလဲ။

ေျဖ။     ။ ဓာတ္ေတာ္ဆိုတာ ဗုဒၶ(ဘုရား)ရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းကို မီး႐ိႈ႕တဲ့အခါ အကုန္မေလာင္ဘဲ ႂကြင္းက်န္ေနရစ္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းကို ေခၚတယ္။
ေစတီကို အ႐ိုအေသေပးတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို အ႐ိုအေသေပးတဲ့ သေဘာပဲ။

အ႐ိုအေသေပးရတာက

ေမး။     ။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒါေတြကို အ႐ိုအေသေပးရတာလဲ။ သက္မဲ့ပစၥည္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီပဲ။

ေျဖ။     ။ ေအး ... သက္မဲ့ပစၥည္းျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ သက္မဲ့ပစၥည္းပိုင္ရွင္ကို ေအာက္ေမ့သတိရတဲ့အေနနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးတဲ့အေနနဲ႔ တေလးတစား သိမ္းထားၿပီး အ႐ိုအေသေပးၾကတာပဲ။
ဥပမာ - မင္းရဲ႕ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ မိဘ ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကို အမွတ္တရ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားၿပီး သိမ္းဆည္းထားတာ ရွိေကာင္းရွိမယ္။ အဲဒီ ပစၥည္းေလးေတြကို ျမင္ရင္ ပစၥည္းပိုင္ရွင္ျဖစ္တဲ့ မင္းရဲ႕ မိဘဘိုးဘြားေတြကို စိတ္ထဲ ျပန္ျမင္လာတယ္ မဟုတ္လား။
ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကို အမွတ္ရမယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ ဆိုဆံုးမခ်က္ေတြကို သတိရၿပီး လိုက္နာက်င့္သံုးမယ္။ သူတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္မယ္။
ဒီသေဘာမ်ိဳးပဲေပါ့။ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ႐ုပ္တုေတြကို အ႐ိုအေသေပးတာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။
ဥပမာ - မင္းမွာ အေမရွိတယ္။ အဲဒီအေမ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ အေမ့ဓာတ္ပံုကို တေနရာရာမွာ တ႐ိုတေသ သိမ္းထားတယ္။ အေမ မရွိေတာ့ေပမယ့္ အေမ့ဓာတ္ပံုကို ျမင္တိုင္း အေမကို သတိရမယ္။ အေမက ကိုယ့္ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာေတြ ဆိုဆံုးမခဲ့တာေတြကို သတိရလိမ့္မယ္။
အေမမရွိေတာ့လို႔ အေမ့ဓာတ္ပံု ထားစရာလည္း မလိုပါဘူး၊ သတိရစရာလည္း မလိုပါဘူးဆိုရင္ေတာ့လည္း တမ်ိဳးေပါ့။
ဒါေပမယ့္ မင္းအလြန္ငယ္တုန္းက မင္းအေမေသသြားတယ္ဆိုရင္၊ ေနာက္ၿပီး ဓာတ္ပံုေလာက္မွ မက်န္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ မင္းအေမ ဘယ္လိုပံု ရွိတယ္၊ ျဖဴတယ္ မည္းတယ္ ရွည္တယ္ ပုတယ္ ပိန္တယ္ ဝတယ္ လွတယ္ မလွဘူးဆိုတာကို မင္း ဘယ္လိုမွ သိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ဘာမွ မရွိတဲ့ နံရံကို ၾကည့္ၿပီး အေမက ဘယ္လိုပံုလဲ ... အေဖက ဘယ္လိုပံုလဲ ဆိုတာ မွန္းဆေနရတာနဲ႔စာရင္ ဓာတ္ပံုရွိတဲ့အခါ ေအာ .. အေမဟာ ဒီလိုပံုပါလားလို႔ သိရေတာ့ ပိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ရွင္းသြားတာေပ့ါ။ ဘာမွ မရွိတဲ့ နံရံႀကီးကို ၾကည့္ရင္ နံရံႀကီးပဲ ျမင္ရမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘုရားဆိုတာ ဘယ္လိုအရာလဲ၊ ဘယ္လိုပံုလဲလို႔ သိရေအာင္ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုကို အိမ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားေက်ာင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထားရွိၿပီး အ႐ုိအေသေပးၾကတာေပါ့။

ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေျပာဦးမယ္။
အဲဒီ ႐ုပ္တုေတြဟာ ဗုဒၶ(ဘုရား) မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နားမေဝးနဲ႔။ စိတ္႐ႈပ္မသြားနဲ႔။ အဲဒီ ႐ုပ္တုေတြဟာ ဘုရားရွင္ အသက္ထင္ရွားရွိတုန္းက ဘယ္လိုပံု ဘယ္လိုအေနအထားရွိတယ္ဆိုတာကို ေဖာ္ျပထားတဲ့ အ႐ုပ္ပဲ ျဖစ္တယ္။
အဲဒါ ဗုဒၶရဲ႕ ႐ုပ္ပြားဆင္းတု ျဖစ္တယ္။
အေမ့ဓာတ္ပံုဟာ အေမမဟုတ္ေပမယ့္ အေမဘယ္လိုပံု ရွိတယ္ဆိုတာကို ျပတဲ့ အရာဝတၳဳလိုပဲေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာေတြအေနနဲ႔ ဗုဒၶရဲ႕႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကို
လည္း ဘုရားလို႔ ေခၚလိုက္တာပဲကြ။
ဒီေတာ့ ဘာသာျခားေတြက ဗုဒၶဘာသာမွာ အ႐ုပ္ကလည္း ဘုရား (God)၊ အုတ္ပံုကလည္း ဘုရား (God)၊ ဓာတ္ပံုကလည္း ဘုရား (God)၊ ဘုရားဆိုၿပီး ဘာေတြ ဦးခ် အ႐ိုအေသ ေပးေနတာလဲလို႔ ေဝဖန္ခ်င္ ေဝဖန္ၾကလိမ့္မယ္။
သူတို႔ေဝဖန္တာ မေဝဖန္တာထက္ ကိုယ့္အေနနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖစ္ေအာင္ ဗုဒၶရဲ႕႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္၊ ဗုဒၶ႐ုပ္ပံုပန္းခ်ီကား၊ ေစတီ (ဘုရားေက်ာင္း) ေတြကို အ႐ိုအေသေပးတဲ့အခါ ရွိခိုးဦးခ်တဲ့အခါမွာ ဗုဒၶရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ (ဣတိပိ ေသာ ဘဂဝါ အရဟံ သမၼာသမၺဳေဒၶါ .....) ကိုးပါးကို စိတ္ထဲမွာ အာ႐ုံယူၿပီး မွန္းဆၿပီး အ႐ိုအေသေပးရမယ္၊ ရွိခိုးဦးခ်ရမယ္။
အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ပုဆိန္ေပါက္ ဦးခ် အ႐ိုအေသေပးတယ္ဆိုရင္ ဘာသာျခားေတြ ေဝဖန္ေျပာဆိုတာကို ဟုတ္တယ္လို႔ ေထာက္ခံခ်က္ ေပးတာနဲ႔ အတူတူျဖစ္သြားမယ္။

ဘုရားပြဲနဲ႔ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္

ေမး။     ။ အရွင္ဘုရား ... ဘုရားပြဲက်င္းပမယ္လို႔ သိရတယ္။ ဘုရားပြဲဆိုတာ ဘာလဲ။

ေျဖ။     ။ ေဟ ... ဘုရားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု လာျပန္ၿပီလား။

ေအး ... မင္းက သိခ်င္လို႔ ေမးတယ္၊ ငါက ေျဖတယ္။ ဒီအေမးအေျဖကို စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးလိုက္တဲ့အခါ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕ရေကာင္းလားဆိုၿပီး ခ႐ုခါးေတာင္းက်ိဳက္ ဖမ္းေနတယ္လို႔ ေဝဖန္ေနဦးမယ္။ ထားပါေတာ့ ... မင္းသိခ်င္ေတာ့လည္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္နဲ႔ ေျဖရတာေပ့ါ။

ေအး ... ဘုရားပြဲဆိုတာ ဘုရားကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လူစုလူေဝးလုပ္တာကို ေခၚတယ္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ဘုရားကို (ေစတီကို) အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းမႈေတြ တိုးပြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခြင့္ရေအာင္ ျပဳလုပ္တာပဲ။
ေစတီကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သံဃာေတြကို ပင့္မယ္။ ႂကြလာမယ္။ လူေတြကို ဖိတ္မယ္။ လာၾကမယ္။ အဲဒီလို လာၾကၿပီး စုေဝးေရာက္ရွိၾကတဲ့အခါ ေစတီရင္ျပင္မွာ ဗုဒၶ(ဘုရားရွင္) ကို ေအာက္ေမ့ သတိရၿပီး သူ႕ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြ၊ အဆံုးအမေတြကို ႐ြတ္ဖတ္ၾကမယ္၊ ပူေဇာ္ၾကမယ္၊ အ႐ိုအေသေပးၾကမယ္။ ေစတနာအေလ်ာက္ သံဃာေတာ္ေတြကို လႉမယ္။ လူေတြကို အခမဲ့ ေကၽြးမယ္။ လာတဲ့လူေတြကလည္း ဘယ္သူမွ မတိုက္တြန္းရဘဲနဲ႔ ကိုယ္လႉခ်င္သေလာက္ လႉမယ္။ လုပ္အားေပးသူေတြကလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ဝိုင္းဝန္းကူညီ ေဆာင္႐ြက္ေပးမယ္။ တရားစကားေျပာမယ္၊ နားေထာင္ၾကမယ္။
ဒီအလုပ္ေတြဟာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြမို႔ ကုသိုလ္လို႔ ေခၚတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေစတီ(ဘုရား)ပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဒီအလုပ္ေတြကို လုပ္တဲ့သူေတြဟာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္ေတြ ရတာေပါ့။
ဒါ ေစတီ(ဘုရား)ပြဲ က်င္းပျခင္းရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ပဲ။

ေမး။     ။ အရွင္ဘုရား ... ဗမာျပည္မွာလို ေစတီ(ဘုရား)ပြဲမွာ ဇာတ္ပြဲ အၿငိမ့္ပြဲေတြ ထည့္ပါလား ဘုရား။ အနည္းဆံုး ကာရာအိုေကေလာက္ ထည့္ရင္ပဲ လူေတြ ေပ်ာ္ၾကမွာ။ ဘုရားပြဲလည္း ပုိစည္ကားမွာ။ ထည့္ခ်င္ရင္ တပည့္ေတာ္ စီစဥ္ေပးပါမယ္။

ေျဖ။     ။ မလုပ္ပါနဲ႔ ေမာင္ရင္ရာ။ မင္းေျပာသလို လူစည္မွာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဘုရားပြဲေတြမွာ ဇာတ္ပြဲ အၿငိမ့္ပြဲ ပါလာတာဟာ မင္းေျပာသလို လူအမ်ားလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ရာကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အစဥ္အလာႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သြားပံု ရသကြ။
ဘာသာေရး သာသနာေရး ကိစၥဆိုရင္၊ တရားပြဲ သက္သက္ဆိုရင္ လူ႔သဘာဝအရ သိပ္စိတ္မဝင္စားတတ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူမ်ားမ်ားလာေအာင္ အဆိုအကေတြ ထည့္ၾကတယ္ ထင္တယ္။
မင္း စဥ္းစားၾကည့္ပါလား။ တရားရိပ္သာကို သြားရင္ တရားသံပဲ ၾကားရမယ္။ သီခ်င္းသံ မၾကားရဘူး။ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး။ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း သြားရင္ သီခ်င္းသံေတာ့ အနည္းဆံုး ၾကားရဦးမယ္။ ေဟာ ... ဆီနီေဂါဆိုတဲ့ ဂ်ဴးဘုရားေက်ာင္းက်ေတာ့ ဘင္ဂိုဆိုတဲ့ အပ်င္းေျပ ကစားစရာကိုပါ တြဲဖက္ေပးထားေသးတယ္။
ဒါ .. ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘာသာေရးသက္သက္ဆို လူမလာလို႔ လူလာေအာင္ဆိုၿပီး အေပ်ာ္အပါး အကစားေတြနဲ႔ ဆြယ္ရတာ။
အဲဒီလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာ ေစတီပြဲ (ဘုရားပြဲ)ေတြမွာ လူအလာမ်ားေအာင္ စည္ကားေအာင္ဆိုၿပီး အၿငိမ့္ေတြ ဇာတ္ေတြ ထည့္က်င္းပၾကတယ္လို႔ ငါ ထင္တယ္။ ငါ ငယ္ငယ္တုန္းက ေစတီ(ဘုရား)ပြဲ သြားမယ္ဆို ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶ(ဘုရား)အေပၚ စိတ္ေရာက္ရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေစတီပူေဇာ္ပြဲကို သြားၿပီး ဇာတ္ပြဲၾကည့္မယ္။ ေစ်းဝယ္မယ္။ မုန္႔စားမယ္။ ဒါပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ဒါေတြ လုပ္ၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။ ေစတီကို (ဘုရားကို) ပုဆိန္ေပါက္ ဦးခ်တာေလးေလာက္ေတာ့ လုပ္ခဲ့ပါရဲ႕။ တခါတရံ ေစတီရင္ျပင္ေပၚေတာင္ မေရာက္ခဲ့ဘူး။ နည္းနည္း အ႐ြယ္ေရာက္လာလို႔ သတိထားမိတာကေတာ့ ေစတီပူေဇာ္ပြဲ (ဘုရားပြဲ)ေတြမွာ ေျခာက္ေကာင္ဂ်င္၊ ေလးေကာင္ဂ်င္၊ ေဘာလံုးပစ္ပြဲ စတဲ့ ေလာင္းကစားပြဲေတြပါ ပါလာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါ့အျပင္ အရက္ဆိုင္ေတြပါ ပါလာတယ္။ ေနာက္ အေပ်ာ္မယား ေၾကးစားမယ္ ျပည့္တန္ဆာေတြလည္း ေစတီပြဲမွာ စီးပြားရွာဖို႔ ေရာက္လာတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ဒကာေလး ၾကားလိုက္မလား မသိဘူး။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပတဲ့ မင္းဘူးက ေ႐ႊစက္ေတာ္ဘုရားမွာ တစ္ခါက ဘာမွ အရိပ္အေရာင္ မျပဘဲ ေလႀကီးမိုးႀကီး က်ၿပီး ေရလႊမ္းသြားလို႔ လူေတြ အမ်ားႀကီး ေသတဲ့သတင္း။ က်ိဳက္ထီး႐ိုးေစတီ ပတ္ဝန္းက်င္က တဲခိုခန္းေတြ ေစ်းဆိုင္ေတြ မီးေလာင္တဲ့သတင္း။ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ အဲဒီေစတီပြဲေတြမွာ မေကာင္းမႈေတြ မ်ားလြန္းလို႔,လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဟုတ္,မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ ဘုရားပြဲေတြမွာ ဒီလို ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ျဖစ္ေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူးကြ။ ငါ ဗမာျပည္ အလည္ျပန္ေရာက္တုန္းက ပုဂံကို ဘုရားဖူး (ေစတီေတြကို လွည့္လည္ၾကည့္ဖို႔) သြားခဲ့တယ္။ အာနႏၵာေစတီပြဲ (အာနႏၵာဘုရားပြဲ) က်င္းပၿပီးစီးတာနဲ႔ ၾကံဳလို႔ ငါ အေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္ကြ။

ေမး။     ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဘုရာ့။

ေျဖ။     ။ ဘာျဖစ္ရမလဲ ဒကာေလးရ။ ဘုရားေဘး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေစ်းဆိုင္ေတြက စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အမိႈက္သ႐ိုက္ေတြ၊ ပြဲေတာ္လာသူေတြ မဆင္မျခင္ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ေသးကြက္ ေခ်း(ခ်ီး)ကြက္ အညစ္အေၾကးေတြက ေစတီေဘးပတ္လည္မွာ ျပည့္ႏွက္ေနလို႔ပဲကြ။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေစတီေတာ္ေရာက္ေအာင္ သိုင္းကြက္နင္းသြားခဲ့ရတယ္။

ေစတီပူေဇာ္ပြဲ (ဘုရားပြဲ) က်င္းပတဲ့အခါ ကုသိုလ္ရသူေတြ ရွိသလို အကုသိုလ္ရသူေတြလည္း ရွိတယ္ ဒကာေလးရ။ ကုသိုလ္ရသူေတြကေတာ့ ဘုရားပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး စီစဥ္ေဆာင္႐ြက္သူ၊ အခေၾကးေငြ မယူဘဲ ခ်က္ျပဳတ္ ေၾကာ္ေလွာ္ေပးၾကသူ၊ တဲ စားပြဲ ကုလားထုိင္ တည္ခင္းေပးသူ၊ ကားရပ္နားဖို႔ စီစဥ္ေပးသူ၊ အမိႈက္စသည္ကို လိုက္လံ စုေဆာင္းၿပီး ေနရာတက် ထားသူ၊ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ လူေတြကို ေကၽြးေမြး လႉဒါန္းသူ စသူေတြေပါ့ကြာ။

ေမး။     ။ ဘယ္သူေတြက အကုသိုလ္ ယူသလဲ ဘုရာ့၊ ေက်ာင္းကန္ဘုရားသြားတာ ကုသိုလ္ပဲ ရမွာေပါ့။

ေျဖ။     ။ ေအး ... ကုသိုလ္ယူတတ္ရင္ ကုသိုလ္ရတာေပါ့။ အကုသိုလ္ယူသူေတြကေတာ့ ေစတနာ ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ အဆင္သင့္ စားေသာက္ခြင့္ရေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေပးထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားေသာက္ၿပီး၊ ကုိယ္ထည့္ယူ စားေသာက္ အသံုးျပဳတဲ့ တစ္ခါသံုး ပန္းကန္ ဇြန္း ခရင္း ေသာက္ေရခြက္ စကၠဴလက္သုတ္ပုဝါ စတာေတြကို အမိႈက္ပံုးထဲ ေရာက္ေအာင္ မထည့္ဘဲ သစ္ပင္ေျခရင္း စတဲ့ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကား ထားခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ထားခဲ့သူေတြေပ့ါ။ တခါတရံ ဘုရားပြဲ ေက်ာင္းပြဲၿပီးရင္ ငါကိုယ္တိုင္ အမိႈက္လိုက္ေကာက္ရသကြ။

လုပ္အားေပးေတြအေနနဲ႔ ေစတနာအရ အပင္ပန္းခံ ေဝယ်ာဝစၥ ေဆာင္႐ြက္ေပးေနတာကို အခေၾကးေငြယူၿပီး လုပ္ေနသူေတြလို႔ ထင္ၿပီး ဒီလိုလုပ္တာလား မသိဘူး။ ငါေတာ့ အံ့ၾသသကြ။ အေမရိကားေရာက္လာတဲ့ ဒို႔ျမန္မာအခ်ိဳ႕ အေတာ္ေလး စည္းမရွိ ကမ္းမရွိတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာေတြက ဘယ္လို သန္႔ရွင္းေအာင္ ေနရမယ္၊ အမိႈက္ဘယ္လိုပစ္ရမယ္ဆိုတာကို မသိတာဟာ အျမင္မက်ယ္လို႔ ဆိုၿပီး နားလည္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္။ အေမရိကားေရာက္လာတဲ့ ဒို႔ျမန္မာအခ်ိဳ႕ အမိႈက္ဘယ္လိုပစ္ရမယ္ဆိုတာကို မသိတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေနထုိင္တဲ့ အေလ့စ႐ိုက္ကို မျပင္တာ၊ အဆင့္အတန္း ျမင့္ျမင့္ ဘယ္လိုေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာကို မသိတာဘဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
အေမရိကားမွာ ေနၾကသူေတြဆိုေတာ့ တခါတရံ McDonald's, KFC စတဲ့ Fast Food store ဆိုင္ေတြကို သြားၿပီး စားေသာက္ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီအခါမွာ သူတို႔စားၿပီး စားႂကြင္းစားက်န္ အမိႈက္ေတြကို ထားခ်င္သလို ထားသြားရဲမယ္ မထင္ဘူး။ စားၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အမိႈက္ေတြကို အမိႈက္ပံုးထဲ ထည့္ေပးထားခဲ့ရမွာပါ။ စားတဲ့အခါ အသံုးျပဳတဲ့ ဗန္းကိုလည္း ေနရာတက် ျပန္ထားေပးခဲ့ရမွာပါ။
အဲ ... ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကန္က်မွ ဒီလို ကိုယ့္အမိႈက္ အညစ္အေၾကးကို ကုိယ္တာဝန္ယူၿပီး မသန္႔ရွင္းခဲ့တာကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္ မသိဘူး။ တကယ္သာ လာတဲ့သူတိုင္း ကိုယ့္အမိႈက္ကို ကိုယ္တာဝန္ယူၿပီး စနစ္တက် ပံုးထဲ ထည့္ခဲ့ရင္ လုပ္အားေပးသူေတြလည္း တာဝန္ေပါ့ၿပီး စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ သက္သက္သာသာ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္တာေပါ့။ ကိုယ္လည္းပဲ အကုသိုလ္မျဖစ္ဘူးေပါ့။ ဒီလို မဟုတ္ဘဲ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ လုပ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အကုသိုလ္ လာယူတာပဲလို႔ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။

အျပင္ဘုရားက ရင္ထဲႂကြ

ေမး။     ။ အရွင္ဘုရား ... တခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္ေတြက “ရင္ထဲမွာ ဘုရားတည္ပါ”လို႔ ဆိုဆံုးမၾကတယ္။ ဘာကိုေျပာတာလဲ ဘုရား။

ေျဖ။     ။ “ရင္ထဲမွာ ဘုရားတည္ပါ”ဆိုတာ မင္းတို႔ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး (ရင္)ထဲမွာ ဗုဒၶ(ဘုရား)ရဲ႕ ဂုဏ္ကို သိရွိ ယံုၾကည္၊ ၾကည္ညိဳၿပီး ဘုရားအဆံုးအမအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုး ေနထိုင္ဖို႔ ေျပာတာပါ။

ေမး။     ။ ဒီလိုဆို အျပင္မွာ ဘုရား(ေစတီ)တည္တာ မႀကိဳက္လို႔ ေျပာတာလား။

ေျဖ။     ။ ေအး ... ေစတီ မရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ ေစတီတည္တာကိုေတာ့ အဲဒီဆရာေတာ္ေတြက ဘာမွ ေျပာလိုဟန္ မရွိဘူး ထင္တယ္။ ေစတီရွိၿပီးသား ေနရာေတြမွာ မလိုအပ္ဘဲ ေစတီေတြ ထပ္ထပ္ၿပီး တည္ေနတာကို သေဘာမက်လို႔ ေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ၿမိဳ႕ တစ္႐ြာမွာ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ ၾကည္ညိဳစဖြယ္ျဖစ္တဲ့ ေစတီတစ္ဆူ ရွိတယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ ေနရာကုန္ ခံၿပီး ေနာက္ထပ္ ဘုရားတည္မယ့္အစား ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို သိရွိ နားလည္ၿပီး က်င့္သံုးတာက ပိုၿပီး အေရးႀကီးတာကို ေျပာခ်င္လို႔ ျဖစ္မွာပါ။

ေစတီ မရွိေသးတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ေစတီတည္သင့္ပါတယ္။ အက်ိဳးရွိတန္သေလာက္လည္း အက်ိဳးရွိပါတယ္။ ဥပမာ - နယူးဂ်ာစီမွာ ေစတီတည္ထားေတာ့ ေစတီကို ျမင္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ လာလာၾကည့္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ဗုဒၶဘာသာေတြျဖစ္ၿပီး တခ်ိဳ႕လည္း ေစတီကို မျမင္ဖူးလို႔ အထူးအဆန္း လုပ္ၿပီး လာၾကည့္သူေတြ ျဖစ္တယ္။

ဘုရားကို လာၾကည့္သူေတြ ဗဟုသုတရေစလိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတြေရွ႕မွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးထိုးထားတယ္။ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဝင္႐ုပ္စံုကို ဓာတ္ပံုေရာ စာပါ ေက်ာက္ျပားမွာ ေရးသားၿပီး ေစတီပလႅင္ေဘးမွာ ကပ္ထားဖို႔ စိတ္ကူးေနတယ္။ ျဖစ္ မျဖစ္ေတာ့ မသိဘူး။

ဒီလို ေရးထိုးထားရင္ လာေရာက္ေလ့လာသူေတြအေနနဲ႔ ဗုဒၶရဲ႕ ျဖစ္ေတာ္စဥ္နဲ႔ ဆိုဆံုးမခ်က္ေတြကို ေလ့လာခြင့္ ရၾကမွာေပါ့။ ေလ့လာရင္း အသိတရားတစ္ခ်က္ ဝင္သြားမယ္ဆိုရင္ ဘုရားတည္ရက်ိဳး နပ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ေစတီကို လာေရာက္ ၾကည့္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕တေလ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္ ေစတီတည္တာဟာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။
တစ္ေန႔ စာတိုက္ပံုးထဲ စာသြားေကာက္ယူတုန္း ျဗဳန္းဆို ကားတစ္စီး ထိုးရပ္ၿပီး ဒါဘာလဲလို႔ ေစတီကို လက္ၫိႈးထိုး ေမးတယ္။
ဒါ ... ဗုဒၶဘာသာေစတီလို႔ ေျပာေတာ့ ေအာ ... ဒါ ဗုဒၶဘာသာေစတီလား .. ငါ ထိုင္းနဲ႔ ဗီယက္နမ္ သြားလည္တုန္းက ဒါမ်ိဳးေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ ငါ လာလည္လို႔ ရမလား ... စသည္ ေမးရင္းနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ၿပီး ေက်ာင္းကို လာေနတဲ့ အေမရိကန္ဒကာတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူ႔အိမ္က ေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေဝးေတာ့ ေက်ာင္းအတြက္ အကူအညီ အမ်ားႀကီး ရတယ္။ တေလာက ငါးရက္ၾကာ ဒုလႅဘရဟန္းဝတ္နဲ႔ ေနသြားေသးတယ္။

ေနာက္ၿပီး ေစတီ(ဘုရား)ကို ျမင္ၿပီး ေက်ာင္းကို လာေရာက္ တရားအားထုတ္သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအထဲက ဂ်ဴးဒကာႀကီးတစ္ေယာက္ဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္က ထီ(သံုးသန္း)ေပါက္တာ ေဒၚလာတစ္ေသာင္း လႉတယ္။ ႏွစ္စဥ္လည္း လႉေနတာ ခုဆို ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ ရွိသြားၿပီ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း ဆက္လႉေနဦးမွာပဲ။ သူလည္း ဒုလႅဘရဟန္း ဝတ္ဖူးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဂ်ဴးဒကာႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိေသးတယ္။ သူကေတာ့ ေက်ာင္းကို တစ္ပတ္တစ္ခါ လာတရားအားထုတ္ၿပီး လစဥ္ ေဒၚလာတစ္ရာ လႉတယ္။ သူလည္းပဲ ဒုလႅဘရဟန္း ဝတ္ဖူးတယ္။ ခုေတာ့ ဆံုးသြားပါၿပီ။ ကဲ ... ထားေတာ့။ ဒါေတြဟာ ေစတီ(ဘုရား) မရွိေသးတဲ့ ေနရာမွာ ေစတီ(ဘုရား) တည္ရျခင္း အက်ိဳးေတြေပါ့။

မွန္ပါ .. အရွင္ဘုရား။ အျပင္မွာ တည္တဲ့ ေစတီ(ဘုရား)ကေနတဆင့္ သူတို႔ရင္မွာ သာသနာ ၿငိတြယ္ေစတဲ့ သာသနာျပဳျခင္းပဲဆိုတာ တပည့္ေတာ္ နားလည္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ ဘုရား။

သာဓု ... သာဓု ... သာဓု။


အရွင္ပညာသီဟ
ေမလ ၃၁၊ ၂၀၁၀
Credit: http://lokachantha.blogspot.com/2010/06/blog-post.html


မေလးကြ်န္းဆြယ္သည္လည္း ေရွးေခတ္က သု၀ဏၰဘူမိဟုေခၚေသာ ေဒသ၌ ပါ၀င္ေၾကာင္း အခ်ိဳ႕ပညာရွင္တုိ႔က ယူဆၾကသည္။ ထုိအယူအဆအရဆိုေသာ္ တတိယသံဂါယနာအျပီး သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ခဲ့ေသာ ေဒသမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူျပီး ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀)ခန္႔တြင္ ထုိေဒသသို႔ ဗုဒၶသာသနာ စတင္ေရာက္ရွိခဲ့သည္ဟု ဆုိရေပမည္။ သို႔ေသာ္ ခုိင္လံုေသာ အေထာက္အထားကား မရွိေခ်။ ထုိေဒသကို သု၀ဏၰဒီပ ဟုလည္း ေခၚဆုိၾကသည္။

ခုိင္လံုေသာ အေထာက္အထားအရမူ ခရစ္ႏွစ္ ၄-ရာစုႏွင္ ့၅-ရာစုသံုး အိႏၵိယအကၡရာျဖင့္ ေရးထုိးထားေသာ သကၠတဘာသာေက်ာက္စာတုိ႔ကို မေလးကြ်န္းဆြယ္အႏွွံ႔အျပား၌ ေတြ႕ရွိရသည္။ ထုိေက်ာက္စာတုိ႔၌ ေရးထုိးထားေသာစာမ်ားမွာ မဟာယာနမဇၥ်ိမိကဂုိဏ္း၏ အေတြးအေခၚမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႕ရွိ ၾကရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခရစ္ႏွစ္ ၅-ရာစုေလာက္ကပင္ မေလးကြ်န္းဆြယ္၌ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ ေရာက္ရွိေနျပီဟု ယူဆရသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၇-ရာစု၌ ဆူမၾတာကြ်န္းတြင္ သီရိ၀ိဇယႏုိင္ငံသည္ တန္ခိုးၾကီးေသာ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ မေလးကြ်န္းဆြယ္ကိုပါ အုပ္စုိးခဲ့သည္။ ၇-ရာစု ကုန္ခါနီး၌ သီရိ၀ိဇယႏုိင္ငံသို႔ေရာက္ခဲ့ေသာ တရုတ္ခရီးသည္ ရဟန္းေတာ္ အီက်င္က ထုိႏုိင္ငံ၌ ဗုဒၶသာသနာ လြန္စြာထြန္းကား၍ အနီပတ္၀န္းက်င္နုိင္ငံမ်ား သို႔လည္း ျဖန္႔ျဖဴးေပးေနေၾကာင္း သီရိ၀ိဇယ၌ သဗၺတၳိ၀ါ၏ ထြန္းကားေနျပီး မဟာယာနလည္း အနည္းငယ္ရွိေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ထားေလသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၈-ရာစု၌မူ သီရိ၀ိဇယႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ေသေလျႏၵဘုရင္မ်ားသည္ အိႏၵိယျပည္မွ တႏၱရဗုဒၶဘာသာ ဗဟုိဌာနျဖစ္ေသာ နာလႏၵတကၠသိုလ္ႏွင့္လည္းေကာင္း၊ တႏၱရ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ပါလမင္းတုိ႔၏ ၀ိကၠမသီလ၊ ၾသဒႏၱပုရိ၊ ဂ်ဂဒၵလတကၠသိုလ္တုိ႔ႏွင့္လည္းေကာင္း ရင္းႏွီးစြာ ဆက္ဆံမူရွိခဲ့ၾကသည္။ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့မူမ်ားပင္ ရွိခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီရိ၀ိဇယနုိင္ငံအတြင္း၌ ပါ၀င္ေသာ မေလးကြ်န္းဆြယ္၊ ဆူမၾတာ၊ ဂ်ားဗား ကြ်န္းမ်ားသို႔လည္း မဟာယာနတႏၱရ ဗုဒၶဘာသာ ျပန္႔ပြားခဲ့ေလသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၁၆-ရာစုတြင္ မူဆလင္ စူလတန္ဘုရင္တုိ႔က သီရိ၀ိဇယနုိင္ငံကို သိမ္းပိုက္လုိက္ေသာအခါ ထုိနုိင္ငံေတာ္၏ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေသာ မေလးကြ်န္းဆြယ္သည္လည္း မူဆလင္တုိ႔လက္ေအာက္သို႔ က်ေရာက္သြားသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ မေလးကြ်န္းဆြယ္၌ ဗုဒၶဘာသာ ကြယ္ေပ်ာက္လုနီးပါး ျဖစ္သြားခဲ့ေလသည္။

မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္မူ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တရုတ္ႏြယ္ဖြားမ်ားႏွင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္အခ်ိဳ႕၏ အားထုတ္မူေၾကာင္ ့မေလးရွားႏုိင္ငံ၌ တစ္စတစ္စ ဗုဒၶဘာသာ သက္၀င္လူပ္ရွားလာေနျပီ ျဖစ္သည္။

အထူးအားျဖင့္ ပီနန္ကြ်န္း၌ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာႏွင့္ ထုိင္း ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားရွိေနျပီ ျဖစ္ေပသည္။ တည္ရွိရုံမွ်မက ပုိ၍ အံၾသဖြယ္၊ ျမန္မာတုိ႔ဂုဏ္ယူဖြယ္ေကာင္းသည္မွာ ပီနန္ကြ်န္းရွိ ဓမၼိကာရာမ ျမန္မာသာသနာျပဳ ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးပင္ ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၂၀၀)နီးပါး (ခရစ္ ၁၈၀၃-ခုႏွစ္) ကပင္ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ၾကိး ၆-ဆက္တုိ႔ လက္ဆင့္ကမ္း သာသနာျပဳခဲ့ရာ ယခုအခါ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ၾကီး (အဂၢမဟာပ႑ိတ) ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးပညာ၀ံသ၏ ညႊန္ၾကားခ်က္အရ (အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ ဓမၼာစရိယ၊ မဟာ၀ိဇၨာ) ဆရာေတာ္အရွင္သုမနာစာရ သာသနာျပဳလ်က္ရွိသည္။ ေထရ၀ါ၏ႏွင့္ ျမန္မာယဥ္ေက်းမူအတြက္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္တုိ႔၏ ေလ့လာရာဌာနၾကီးတစ္ခု အျဖစ္လည္း တည္ရွိေနေပသည္။

ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပသည္။

Monday, June 4, 2012

(¯`•¸•´¯) ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ (၉)ပါး (¯`•¸•´¯)

(၁) အရဟံ

(က) အရဟံ = လူနတ္ ျဗဟၼာတို႔၏ ပူေဇာ္အထူးကို ခံထိုက္ျခင္း။

(ခ) အရ ဟံ = ကိေလသာရန္သူတို႔ကို ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း။

(ဂ) အ ရဟံ = ဆိတ္ကြယ္ရာ၌ပင္ မေကာင္းမႈ မျပဳျခင္း။

(၂) သမၼာသမၺဳဒၶ = အလံုးစံုေသာတရားတို႔ကို ဆရာမရွိပါဘဲ ပါရမီစြမ္းအားျဖင့္သိျခင္း။

(၃) ၀ိဇၨာစရဏသမၸႏၷ = အသိဥာဏ္ (၀ိဇၨာ)၊ အက်င့္တရား (စရဏ) တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုုျခင္း။

(၄) သုဂတ = ေကာင္းျမတ္ေသာစကား (သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ) ကိုသာေျပာျခင္း (ေကာင္းေသာလာျခင္း သြားျခင္း)

(၅) ေလာက၀ိဒူ = ေလာကႀကီးသံုးပါးကို သိျခင္း။ (သတၱ၊ ၾသကာသ၊ သခၤါရ)

(၆) အႏုတၱေရာပုရိသ = ႐ိိုင္းစိုင္းေသာ တိရိစာၦန္၊ လူ၊ နတ္တို႔ကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ဆံုးမျခင္း။

(၇) သတၴာေဒ၀ မႏုႆာနံ = လူ နတ္ ျဗဟၼာ သတၱ၀ါ အားလံုးတို႔၏ ဆရာျဖစ္ျခင္း။

(၈) ဗုဒၶ = အမွန္ (သစၥာ) တရားေလးပါးကို သိျခင္း၊ ေဟာၾကားျပသျခင္း။

(၉) ဘဂ၀ါ = ဘုန္းေတာ္ (၆) ပါးႏွင့္ျပည့္စံုုျခင္း။

Sunday, February 20, 2011

ဗုဒြလမ္းညႊန္ခဲ့ေသာေဝဖန္ပိုင္းျခား၊စဥ္းစား ဆင္ျခင္စကားဆိုျခင္း

ေ၀ဖန္ ေတြးေတာျခင္း (critical thinking) ဆိုတဲ့စကားရပ္ဟာ ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပိုင္း ပညာသင္ၾကားေရး မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးပဲ ေခတ္စားလာခဲ့ပါ တယ္။ ျမန္မာျပည္ထဲက ပုဂၢလိက ေက်ာင္း တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာေတြမွာ သူတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ သင္ရိုး အျဖစ္ ထည့္သြင္းေၾကာ္ျငာထားၾကတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အစိုးရေက်ာင္းသင္ရုိးနဲ႔ပဲ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ က်မတို႔အဖို႔ ဒီသင္ၾကား နည္းဟာ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲဆိုတာ သိဖို႔ ခဲယဥ္းခဲ့ပါတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာပဲ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႕မွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဆရာမ်ား အတတ္ပညာ သင္တန္းမွာ ဒီသင္ၾကားနည္း ကို ထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
‘ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားရန္ စာေရးျခင္းႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း’ (Reading, Writing and Critical Thinking) ဆိုတဲ့ RWCT နည္းလမ္းေတြနဲ႔ သင္ခန္းစာ ေလ့လာနည္း ေတြကို ေဒါက္တာ သိန္းလြင္က က်မတို႔ကို မိတ္ဆက္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေ၀ဖန္ စဥ္းစားျခင္းနဲ႔ ထိေတြ႕ေလ့မရွိတဲ့ က်မတို႔ဟာ အစပိုင္းမွာေတာ့ စဥ္းစားေတြးေတာ ရတာေတြဟာ ခက္ခဲသလိုရွိခဲ့ေပမဲ့ အေလ့အက်င့္ ရလာခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္၊ စိတ္၀င္စားဖြယ္၊ သင္ခန္းစာေတြျဖစ္ခဲ့ျပီး တက္ၾကြစြာ သင္ယူလိုၾကတဲ့ စာသင္သားေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားျခင္းနည္းလမ္းဟာ ဗုဒၶဘုရားရွင္ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ သင္ၾကားနည္း ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာ ေဒါက္တာ သိန္းလြင္က ဆိုပါတယ္။
"ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားျခင္းသည္ ဗုဒၶ၏ သင္ၾကားနည္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတင္ျပပါသည္။ ကာလာမရြာသားမ်ားအား ဗုဒၶေဟာၾကားေသာ တရားတြင္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားမွႈရွိရန္ ဆံုးမထားပါသည္။
“အစဥ္အလာရွိေသာေၾကာင္႔လည္း လက္ခံျခင္းမျပဳႏွင္႔၊ မၾကာခဏ ၾကားေနရေသာေၾကာင္႔လည္း လက္ခံျခင္းမျပဳႏွင္႔၊ ေဟာေျပာေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ အရွိန္အ၀ါေၾကာင္႔လည္း လက္ခံျခင္းမျပဳႏွင္႔၊ ဆရာသမားက ေျပာသည္ဆိုေသာေၾကာင္႔ လည္း လက္ခံျခင္းမျပဳႏွင္႔၊ ကိုယ္တိုင္ ေလ႔လာဆန္းစစ္ျပီးမွသာ လက္ခံရန္” ေဟာၾကားပါသည္။ ’(ေမာကၡပညာေရး မဂၢဇင္း)
ဒီအဆိုကို ဖတ္မိေတာ့ ေရးျခင္း ဖတ္ျခင္းသာမက စကားေျပာျခင္းတြင္ပါ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္ဖို႔ လမ္းညႊန္သင္ၾကားထားတဲ့ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမကို သတိထားမိလာပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ စကားေျပာဆိုျခင္းကို အေလးထားေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ကံသံုးပါးမွာ တစ္ပါး အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ၀စီကံဟာ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ လူတိုင္း ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲရမယ္ဆိုတဲ့ ငါးပါးသီလမွာ မုသားစကား လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ခိုင္းပါတယ္။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားအျဖစ္ က်င့္ၾကံရမဲ့ မဂၢင္(၈)ပါး က်င့္စဥ္ မွာလည္း သမၼာ၀ါစာ ေကာင္းေသာစကားကို ဆိုပါလို႔ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ မဂၤလာျဖစ္ေၾကာင္း တရား (၃၈)ျဖာ မွာလည္း သုဘာသိသာစ ယာ၀ါစာ ေကာင္းေသာစကားကို ဆိုျခင္းသည္ မဂၤလာတရား ျဖစ္တယ္လို႔ ေဟာၾကား ခဲ့ပါတယ္။
ဘုရားျဖစ္ဖို႔ ျဖည့္က်င့္ခဲ့တဲ့ ပါရမီ (၁၀)ပါး မွာလည္း သစၥာပါရမီ ကို အထူးပဲ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ ရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ က သူ႔ရဲ႕ ဗုဒၶ၀င္ အေမးအေျဖ စာအုပ္မွာ သစၥာပါရမီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔  ‘လူတစ္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ၊ အမ်ားကိုျဖစ္ေစ အထင္မမွားေအာင္ မုသားလည္းမေျပာ၊ ၾကြား၀ါ၍လည္း မေျပာဘဲ ျပဳႏိုင္သေလာက္ေျပာ၍၊ ေျပာသည့္ အတိုင္း ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ သစၥာပါရမီတည္း ’ လို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။
ဗုဒၶက လူေတြေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားအမ်ဳိးအစားေတြကို (၆)မ်ဳိးရွိတယ္လို႔ ခြဲျခား ဆန္းစစ္ထားပါတယ္။
၁) မွန္ကန္၊ အက်ဳိးရွိ၊ ၾကားသူႏွစ္သက္ ေသာစကား
၂) မွန္ကန္၊ အက်ဳိးရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္ေသာစကား
၃) မွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူႏွစ္သက္ေသာစကား
၄) မွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္ေသာစကား
၅)မမွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူႏွစ္သက္ေသာစကား
၆) မမွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္ေသာစကား တို႔ျဖစ္ပါတယ္။
နံပတ္(၁)အမ်ဳိးအစားကေတာ့ ျပည့္စံုတဲ့စကားအမ်ဳိးအစားပါ။
နံပတ္(၂) အမ်ဳိးအစားကေတာ့ မွန္ကန္တယ္၊ ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ အက်ဳိးတစံုတရာရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ နားေထာင္ရတဲ့ သူကေတာ့မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဥပမာဆိုရရင္ မိဘက မလိမၼာတဲ့ သားသမီးကို ဆံုးမတဲ့ စကားမ်ဳိးျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။
နံပတ္(၃) အမ်ဳိးအစားကေတာ့ မွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ နားေထာင္တဲ့သူေတာ ့ၾကိဳက္တယ္ဆိုေတာ့ ေပါ့(ပ္)သတင္း စကားမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္မင္းသားနဲ႔ ဘယ္မင္းသမီး မဂၤလာေဆာင္တာ ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ေလာက္ ခမ္းနား လိုက္တာ။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘာဆိုလဲေပါ့။ ေျပာသူ ၾကားသူ အရသာရွိေပမဲ့ အက်ဳိးမရွိပါဘူး။
နံပတ္(၄)က မွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္တဲ့ သူ႔အတင္း သူ႔ကို တုိက္ရုိက္ ျပန္ေျပာမိတဲ့ စကားမ်ဳိး ျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္။ အနာေပၚတုတ္က် တဲ့စကားမ်ဳိးသြားေျပာမိရင္ အက်ဳိးမရွိပဲ အရုိက္ခံ ရဖို႔ ရွိႏိုင္ပါတယ္။
နံပတ္(၅) စကားက မမွန္ကန္၊ အက်ဳိးမရွိ၊ ၾကားသူႏွစ္သက္ တဲ့စကားဆိုတာ လိမ္ညာ လွည့္စား တတ္သူေတြ ေျပာတတ္တဲ့စကားမ်ဳိးျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ၾကားရတဲ့သူက သေဘာက်ျပီး သူ႔ အလိမ္အညာလႈိင္းထဲ ေျမာပါ သြား တတ္ပါတယ္။
နံပတ္(၆)ကေတာ့ မွန္လည္းမမွန္၊ အက်ဳိးလည္းမရွိ၊ ၾကားသူလည္းမႏွစ္သက္ ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာ ဘာမွမရွိေတာ့ပါဘူး။ အေလနေသာ၊ ဗလြတ္ရႊတ္တ၊ ေပါက္တတ္ကရ ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက သည္စကားေျခာက္မ်ဳိးထဲမွာမွ ပထမ (၂ )မ်ဳိးသည္သာ ေျပာသင့္ေသာစကားျဖစ္ျပီး၊ က်န္(၄)မ်ဳိးကေတာ့ မေျပာသင့္ေသာ စကားမ်ားျဖစ္တယ္လို႔ လမ္းညႊန္ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။
မွန္လည္းမွန္၊ အက်ဳိးလည္းရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နားေထာင္ရသူ ႏွစ္သက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႏွစ္သက္သည္ ျဖစ္ေစ ေျပာသင့္ပါတယ္တဲ့။
စကားဆိုျခင္းအတတ္ပညာဟာ အေရးၾကီးလွပါတယ္။ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေနအိမ္အက်ယ္ ခ်ဳပ္က လြတ္ၿပီးစ လူထုကို ေျပာတဲ့စကားမွာ လူအခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈရွိဖို႔ အတြက္ မိမိေျပာတဲ့စကားကို အျခားသူ သေဘာေပါက္ ဖို႔ အေသအခ်ာ အေရးၾကီးပါတယ္တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ အေရးပါလွတဲ့ စကားေျပာဆိုရာမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကား လမ္းညႊန္ခဲ့တဲ့ အတိုင္း မိမိေျပာဆိုမဲ့စကားကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား စဥ္းစားဆင္ျခင္ျပီးမွ ေျပာၾကမယ္ဆိုရင္ အက်ဳိးမ်ားဖို႔ ရွိေၾကာင္းပါ။

Saturday, February 19, 2011

ေရစက္ခ်အမွ်ေဝျခင္းနင့္ပတ္သက္၍ဓမၼအေမးအေျဖ

ေမး။    ။ အရွင္ဘုရား၊ ေရတြင္း၊ ေရကန္၊ ဘုရား၊ ေက်ာင္း၊ သိမ္၊ ဇရပ္မ်ား ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းသည္မွအစ ဆြမ္းေကၽြး၊ ပရိတ္နာ၊ ရွင္ျပဳ၊ သီလခံယူ၊ တရားနာ စသည္၌ ေနာက္ပိတ္ဆံုး ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေ၀၊ သာဓုေခၚ ျပဳလုပ္ၾကသည္မ်ားကို ေတြ႔ရပါသည္။ အကယ္၍မ်ား အထက္ေဖာ္ျပပါ အလွဴဒါနေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျပီး ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေ၀၊ သာဓုေခၚ မျပဳခဲ့ပါလွ်င္ ၄င္းျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အလွဴဒါနေကာင္းမႈအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ၊ ကုသိုလ္မ်ား မရႏိုင္ဘူးလားဘုရား၊ အလွဴဒါန အထမေျမာက္ျခင္းေရာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသလားဘုရား၊ ဘာပစၥည္းလွဴလွဴ ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေ၀၊ သာဓုေခၚျပီးမွ ကုသိုလ္အက်ိဳး ခံစားရပါသလား ဘုရား၊ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါ အရွင္ဘုရား။

ေျဖ။   ။ ေရစက္ခ်ျခင္းဟူသည္မွာ- အလွဴတခု လွဴဒါန္းရာ၌

၁။ လွဴဒါန္းျခင္း
၂။ ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္
၃။ အမွ်ေ၀ျခင္း ဟူ၍ အပိုင္း ၃-ပိုင္းရွိရာ ဤပစၥည္း ဤ၀တၳဳမ်ားကို လွဴဒါန္းပါ၏။
ဤသို႔လွဴဒါန္းရေသာေၾကာင့္ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳရပါလို၏။ ဤေကာင္းမႈ၏ အဖို႔ဘာဂကို သတၱ၀ါတို႔ ရရွိၾကပါေစ-ဟု စိတ္ေစတနာ ေလးေလးနက္နက္ျဖင့္ အမွ်ေ၀ရျခင္းမွာ ဘုရားအေလာင္း သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ျပဳရိုးအစဥ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေ၀ႆႏၲရာမင္းႀကီးသည္ ဒါနျပဳတိုင္း ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေ၀ေလ့ရွိပါသည္။ ထိုေရစက္ခ် အမွ်ေ၀မႈသည္ပင္ မာရ္နတ္ စစ္တိုက္လာရာ၌ ဤေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္ကို ရေရး (သဗၺညဳတဉာဏ္ကိုရေရး) အတြက္ ေ၀ႆႏၲရာဘ၀တြင္ လွဴဒါန္း၍ ေရစက္ခ်ခဲ့သည္ကို ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီး အသိသက္ေသျဖစ္သည္ဟု သက္ေသျပဳသျဖင့္ ပထ၀ီေျမႀကီးက သက္ေသခံခဲ့ပါသည္။ အလွဴရွင္မွာ အျခား အကုသိုလ္အက်ိဳးေပး၍ ငရဲသို႔ ေရာက္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ ယမမင္းက အမွ်ေပးေ၀ ဖူးသည္မဟုတ္ေလာ-ဟု သတိေပး၍ ကုသိုလ္ကို သတိရကာ ငရဲမွ လြတ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ျပင္လည္း ပုညကိရိယ ၀တၳဳ (ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ) ၁၀-ပါးတြင္ အမွ်ေ၀ျခင္း (ပတၱိဒါန) သည္လည္း ဒါနစေသာ ကုသုိလ္တို႔ကဲ့သို႔ ကုသိုလ္ တမ်ိဳးျဖစ္ရာ ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေ၀သျဖင့္ ကုသုိလ္တမ်ိဳး တိုးႏိုင္ပါေသးသည္။ အလွဴလွဴရာ၌ ဆုေတာင္းျခင္းမျပဳဘဲ လွဴျခင္းမွာ ေပးကမ္းျခင္းသက္သက္သာျဖစ္၍ နိဗၺာန္ကို ဆုေတာင္းမွ ဒါနပါရမီ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါရမီဒါန ျပဳလုပ္ၾကသူတိုင္း ဆုေတာင္းျခင္း စသည့္ ေရစက္ခ်မႈကို မျပဳမေန ျပဳလုပ္ၾကရပါသည္။

................................*******................................

ပဋိပတၱိ၊ ပရိယတၱိ အလုပ္မ်ား မေနမနား ပြားမ်ားအားထုပ္၍ ဝိပႆနာ တရားစခန္းမ်ားကို ေဒသအသီးသီးႏွင့္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ လွည့္လည္ေဟာျပလ်က္ ရွိေတာ္မူေသာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ပုညာရာမဆရာေတာ္ အရွင္ပုညာနႏၵသည္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဗုဒၶဂရာတြင္ ဘဝနတ္ထံပ်ံေတာ္မူသြားေၾကာင္း ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ သတင္းရရွိပါသည္။

ဆရာေတာ္၏ ဝိပႆနာ အလုပ္ေပးတရားမ်ားကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ အရွင္ပုညာနႏၵ (ပုညာရာမေက်ာင္းတိုက္) တြင္ ၾကည္ညိဳနာယူႏိုင္ပါေၾကာင္း။

ဆရာေတာ္၏ဆိုဒ္မွ ဓမၼေရးရာ အေမးအေျဖ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပေပးျခင္းပါ ။ ေနာက္ထပ္ ဓမၼစာမ်က္ႏွာမ်ား ႏွင့္ ဓမၼေရးရာဘေလာ့မ်ား ကိုလည္း စံုလင္စြာ စုစည္းေပးထားပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား ဓမၼဒါန အလွဴတရားေတာ္မ်ား ျဖန္႕ေ၀ေပးျခင္းျဖင့္ သာသနာ့အလင္း ထာ၀စဥ္ ထြန္းလင္းေတာက္ပႏုိင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ရပါတယ္။

Friday, February 18, 2011

အသိႏွင့္သတိလြတ္သူ

သူတပါး၏ အိုျခင္းဆင္းရဲ၊ နာျခင္းဆင္းရဲ၊ ေသျခင္းဆင္းရဲကို လူအမ်ား သိလြယ္ ျမင္လြယ္ ထင္လြယ္ၾကပါသည္။

သို့ေသာ္-မိမ္ိသည္ပင္ ယခုကတည္းက အိုေနသည္ နာေနသည္ ေသေနသည္ဟု မဆင္ျခင္မိပါ၊ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
ထို့ေၾကာင့္- ယခု ငါမအိုေသး ငါမနာေသး ငါမေသေသးဟု ယူဆထားၿပီး ေနာက္မွ အိုမည္ နာမည္ ေသမည္ဟု ထင္ေနမိပါသည္။ ထုိသူမ်ား သတိႏွင့္ အသိလြတ္ေနၾကပါသည္။
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...